تلفنچی

Mohsen شهیدتر است یا Marwa

2009-10-27T10:18:00.005+01:00

نظر زیر را پای این مطلب سایت آینده گذاشتم که منتشر نشد. باز هم تکرار کردم و این بار آدرس ایمیل هم وارد کردم و خواستم که اگر نمی‌توانند منتشر کنند لااقل بنویسند چرا. نه منتشر شد و نه جوابی آمد.
کاملاً درک می‌کنم که هوا بس ناجوانمردانه سرد است و کاملاً هم واقفم که نه تنها آن‌هایی که در آینده نشسته‌اند که حتی بدنه آن‌هایی که در فارس و صداوسیما و حتی کیهان نشسته‌اند کم‌وبیش با این نظر موافق هستند و باید محذورات و معذورات آن‌ها را درک کرد که بولتن‌ها به کارند.

چیزی که این وسط باعث تامل است دادن عنوان شهید به این خانم از طرف شماست که به نوعی پیروی از سیاست‌های دیکته شده به صداوسیما و سایر رسانه‌های به فرموده‌نویس است. اگر دلیل شما فقط مسلمان بودن این فرد است که این کار شما نوعی کیش‌پرستی است که ابعادی بس خطرناک‌تر از نژادپرستی دارد.
اگر دلیل شما مظلومیت است، پس این صفت را از هم‌وطنان بس مضلموم‌ترتان مثل سهراب اعرابی و محسن روح‌الامینی که قرار است قاتلین و مسببین قتلشان وقت گل نی محاکمه شوند دریغ ندارید. از ندا آقا سلطان می‌گذریم که ظاهرا خودش را جلوی یک گلوله سرگردان پرت کرده است. گلوله سرگردان را هم که نمی‌شود محاکمه کرد.
راستی اگر بنا به مظلومیت است، خوب است به آن دختر مظلوم اتریشی که 24 سال توسط پدرش حبس شده بود هم به عنوان والای آزاده مفتخر کنیم.
دوستان دقت کنید تحت تاثیر شانتاژ تبلیغاتی پروپاگاندای قدرت قرار نگیرید. شهید و آزاده و بسیج و خیلی عنوان‌های والای دیگر دارند یکی یکی توسط پروپاگاندای قدرت مسخ می‌شوند. اگر توان مقابله ندارید الاقل سیاهی لشکر پروپاگاندای قدرت نشوید.

تفألی به حافظ در باب حضور ا.ن. بر سر مزارش

2009-10-13T08:42:00.003+02:00

حال که سنگ‌ها را بسته و سگ‌ها را رها کرده‌اند و در روز حافظ آرامگاه او را برای ا.ن. قرق کرده‌اند تفألی به دیوان حافظ می‌زنم و از همشهری ارجمندم در باب حضور ا.ن. می‌پرسم:

ای مگس، عرصه سیمرغ نه جولانگه توست
عِرض خود می‌بری و زحمت ما می‌داری

چه خوب است همشهری‌ای خوش‌ذوق ما با همین نوشته به استقبال ا.ن. بروند.

اذهب الی فرعون

2009-09-12T22:53:00.001+02:00

اذهب الی فرعون انه بدجوری طغی

پایان رسمی جمهوری اسلامی

2009-06-29T21:15:00.004+02:00

امروز جمهوری اسلامی به رسما به پایان رسید و شمارش معکوس پایان خلافت برپا شده توسط سپاه پاسداران انقلاب اسلامی هم از همین امروز شروع شد.
طول عمر این حکومت جدید نسبت معکوس دارد با همت و شرف ما ملت.

خانه ملت

2009-06-23T15:28:00.002+02:00

از این که این‌هایی که یک جایی به نام خانه ملت را اشغال کرده‌اند از انتصاب آقای ا.ن حمایت کرده‌اند ناراحت نباشیم. یادمان باشد این‌ها خود در فرایندی مشابه با همین کارگردانی به مجلس رفته‌‌اند.

فصل الخطاب

2009-06-22T15:38:00.002+02:00

فصل الخطاب یعنی شما خرید.
فصل الخطاب یعنی خفه شو.
فصل الخطاب یعنی تقلب می‌کنم خوب هم می‌کنم.
فصل الخطاب یعنی سوار شدن یک اقلیت پررو بر گرده یک اکثریت صبور.
فصل الخطاب یعنی تو آدم نیستی.
فصل الخطاب یعنی تو هیچی نیستی.
فصل الخطاب یعنی حکومت چکمه بر شعور.
فصل الخطاب یعنی شعورتو بذار در کوزه.
فصل الخطاب یعنی قانون ول معطل است.
فصل الخطاب یعنی حکم حکومتی هر وقت عشقم بکشه.
فصل الخطاب یعنی قتل شهروندان مثل آب خوردن.
فصل الخطاب یعنی تحقیر یک ملت.
فصل الخطاب یعنی ...

برای همه ایرانیانی که به احمدی نژاد رای داده اند

2009-06-22T00:06:00.003+02:00

این نوشته وبلاگ پیاده‌رو به قول کمانگیر از آن نوشته‌هایی است که در این شرایط انگار ته حلقت بوده و باید می گفته‌ای اما بلد نبوده‌ای به این خوبی بگویی. اینجا می‌گذارمش تا شما و شاید آن هموطن احمدی‌نژادی که کامنتش را با "مرگ بر منافق" تمام کرد هم بخوانید.

برای همه ایرانیانی که به احمدی نژاد رای داده اند

نمی دانم چند تا از شما که وبلاگ من را می خوانید به احمدی نژاد رای داده اید. سه تای شما را می شناسم. می دانید که من هیچوقت نپرسیده ام چرا؟ انتخابات یعنی همین یعنی تو به احمدی نژاد رای بدهی من به موسوی و حتی کسی به " گوگوش " .

پس ما هم محترمیم. همه. هفته پیش تعداد زیادی از هموطنان من و تو به نتیجه انتخابات شک کردند. صرفن شک. به خیابانها آمده اند و خواستار انتخابات دوباره شدند. امروز دارند آنها را می کشند. تا آنجا که صرفن اعتراض آنها بود٬ هیچ حقی بر گردن تو نبود. تو رای خود را داده بودی. ولی امروز این حق توست که دارد زایل می شود. با کشتن آنها رای ارزشمند تو هم زیر سوال می رود. امروز نوبت تو هم هست که تقاضای انتخابات دوباره بکنی. تو که می دانی با ده میلیون تفاوت رای تو همیشه پیروز خواهی بود. بگذار شک از بین برود. نگذاریم کسی بمیرد.

من امروز چشمانم از گریه باز نمی شود. برایم مهم نیست این کشته ها که می بینم که هستند. مثل من فکر می کنند یا نه. فقط می دانم که هموطن هستند. هموطن من و تو. هموطن خیلی عزیز است. باور کن. سوگند می خورم اگر موسوی برنده شده بود و تو امروز در خیابان بودی و کسی از دماغت خون می ریخت من هم به خیابان می آمدم. به جان عزیزانم می آمدم. من رای نمی دهم که خون از دماغ کسی ریخته شود. من به سازندگی وطنم احترام می گذارم. صدای ناله تو به زبان مادری چیزی را در من ویران می کند که دیگر هیچوقت جایش خوب نمی شود. تو هم اگر وبلاگ مرا می خوانی برو. نگذار لطفن. در این سی سال این اولین بار است که شک بالا گرفته است. و این شک حق تو را هم زایل می کند.

من حس می کنم امروز دیگر مهم نیست من و تو به که رای داده ایم. ما به این اتفاق رای نداده ایم. ما به کشتار رای ندادیم. اگر یک انتخابات دیگر می تواند کشوری را آرام کند. میانگین چهل انسان را که ما هر روز داریم از دست می دهیم زنده نگاه دارد. حق تو و حق من را احیا کند. چرا که نه؟ من باور نمی کنم که بیست و چهار میلیون از هموطنانم با کشته شدن باقی هموطنانشان مشکلی ندارند. من می دانم که تو هم گریه ات گرفته است. تو هم مثل من چشمانت باز نمی شود. تو هم به مرگ رای ندادی. چه کسی به مرگ رای می دهد. لطفن بیا. من می ترسم.

دختران دشت!

2009-06-21T15:36:00.001+02:00

دختران دشت!
دختران انتظار !
دختران امید تنگ
در دشت بی کران ،
وآرزوهای بیکران
در خلق های تنگ!
دختران خیال آلاچیق نو
در آلاچیق هایی که صد سال !_
از زره جامه تان اگر بشکوفید
باد دیوانه
یال بلند اسب تمنا را
آشفته کرد خواهد...
_ _ _
دختران رود گل آلود!
دختران هزار ستون شعله، به طاق بلند دود!
دختران عشق های دور
روز سکوت و کار
شب های خستگی !
دختران روز
بی خستگی دویدن،
شب
سر شکستگی !_
در باغ راز و خلوت مرد کدام عشق!_
در رقص راهبانه شکرانه کدام
آتش زدای کام
بازوان فواره یی تان را
خواهید بر افراشت؟
_ _ _
افسوس!
موها، نگاه ها
به عبث
عطر لغات شاعر را تاریک می کنند.

دختران رفت و امد
در دشت مه زده!
دختران شرم
شبنم
افتادگی
رمه!_
از زخم قلب آبائی
در سینه کدام شما خون چکیده است؟
....
لب های تان، کدام شما
لب های تان کدام
_ بگویید!_
در کام او شکفته ، نهان، عطر بوسه ئی؟

شب های تار نم نم باران _که نیست کار_اکنون کدام یک ز شما
بیدار می مانید
در بستر خشونت نومیدی
در بستر فشرده دلتنگی
در بستر تفکر پر درد رازتان،
تا یاد آن _ که خشم و جسارت بود_
بدرخشاند
تا دیرگاه شعله اتش را
در چشم بازتان؟
_ _ _
بین شما کدام
_ بگویید!_
بین شما کدام
صیقل می دهد
سلاح آبائی را
برای
روز
انتقام؟

احمد شاملو

جان ناقص تو مال خودت، رای کامل من هم مال خودم

2009-06-20T13:34:00.004+02:00

آقا جان ما که قاتل نیستیم کاری به جان ناقص یا کامل کسی داشته باشیم.
شما فقط رای ما را پس بدید درست میشه.
یادتون باشه رای ما ناقابل نیست، برای تایید نظام هم نیست.
رای ما صدای ماست.
رای ما شرف ماست.
این تو بمیری از اون تو بمیری‌ها نیست.

یازده میلیون

2009-06-19T15:39:00.001+02:00

آخر چطور می‌شود یازده میلیون رای تقلب کرد؟
والا سؤال ما هم همینه.

لباس شخصی‌ها را شناسایی کنیم

2009-06-19T00:59:00.002+02:00

این وبلاگ را از دست ندهید. یکی از حسن‌های بزرگ حوادث اخیر حساس شدن (و امکان حساس کردن) مردم به پدیده لباس شخصی‌هاست. این‌ها اگر ببینند دارند شناسایی می‌شوند شدیدا دچار ریزش می‌شوند.

غم‌ها و لبخندها

2009-06-18T19:47:00.002+02:00

روزهای عجیبی است. در پس‌زمینه‌ای از غمی سنگین و دلهره‌‌ای که یک آن رهایت نمی‌کند که مبادا باز هم جوانان وطن به خاک و خون بیافتند، لحظه‌ای بغضی سنگین است و آنی لبخندی کوتاه بر لب آنگاه که دنیایی از ابتکار می‌بینی در شعاری ساده که جوانی بر تکه کاغذی بر سر دست گرفته.

ببینید:

سکوتم تا این حد کوبنده است، از فریادم بترس.

میزان رای ملت بود. یادش به خیر.

بر لبانم سکوتی نقش بسته است که ایمان کفر بلرزد.

بسیجی واقعی همت بود و باکری

تحمل

2009-06-17T08:53:00.003+02:00

یک نفر اول: تحمل عدم پیروزی کار آسانی نیست.
یک شهروند درجه دو: بعضی وقت‌ها تحمل شکست دردسرش کمتر از ادعای پیروز شدنه.

تو یه دزدی، رای میدزدی

2009-06-16T02:25:00.002+02:00

امشب مثلن میخواستم زودتر بخوابم تا صبح سرکار کمتر سه کنم حالا ساعت 2:25 صبحه.
توی این هیروویری یکی هم اومده توی بالاترین لینک داده که خلاصه قاتل گربه های لس آنجلس پیدا شده.
خوبه به این کارآگاه زبردست بگیم بیاد کمک شورای نگهبان شاید قاتل رای‌های ما هم پیدا شد.
میگم چه جالب میشه به شعارهای تظاهرات یک کم فرم ترانه‌ای داده بشه مثلن:
تو یه دزدی، رای میدزدی
تو یه دزدی، رای میدزدی

آقای ا.ن.، این قلم ادعای شرف دارد

2009-06-15T19:46:00.003+02:00

آقای ا.ن.،
آدم توی وبلاگ یک نفر که با اسم مستعار می‌نویسه، قشنگ هم می‌نویسه، یک اشتباه می‌بینه که قطعا به خاطر تند نوشتن پیش اومده، میاد با اسم مستعار برای طرف پیغام خصوصی بفرسته، هزار جور کلمات را بالا پایین می‌کنه که اون شخص برداشت منفی نکنه، آخر کار هم می‌بینه پیشونی‌ش و کف دست‌هاش از شرم خیس عرق شده. اون وقت میاد می‌بینه یک بابایی به اسم رئیس‌جمهور یک مملکت به شهروندان همون مملکت در برابر تمام جهانیان میگه خس و خاشاک، کثافت، آشغال ...
آقای ا.ن، اگه روزی از مدیریت جهان فارق شدی یا فارقت کردند و گذرت از این ورا افتاد خوب توی تمام پست‌های این وبلاگ نگاه کن، خواهی دید که اسم شما همیشه کامل ذکر شده و حتی از همین ا.ن. که مخفف طبیعی اسم سرکار هست استفاده نشده چه رسد به هزاران صفتی که بین مردم به آن مفتخر شده‌ای. ولی همین بالا را نگاه کن، به خاطر نقل دوکلمه از درافشانی‌های سرکار، این محل به کلماتی آلوده شده که همیشه سعی شده بود از اون‌ها اجتناب بشه.
آقای ا.ن.، شما کار من را راحت کردی و از این به بعد اسم شما در اینجا به شکل همون مخفف طبیعی اون نوشته خواهد شد. البته امیدوارم به همین زودی‌ها نیازی نباشد دیگر اسمی از شما برده شود، چه کامل، چه مخفف، چه با هزارانی صفتی که این ملت طناز برای شما ساخته است و برازنده شماست. ولی این قلم به خاطر آلوده شدن به کلماتی که مجبور شده از شما نقل کند ادعای شرف دارد.
راستی این دختر خانم شونزده ساله نابغه که توی آشپزخونه‌شون انرژی اتمی تولید کرده بود نمی‌تونه یک ستگاهی بسازه که زمان رو چند سالی به عقب ببره؟ یا مثلا بعضی چیزها رو از حافظه تاریخ پاک کنه؟ یک کشوری هست که هم تاریخ داره، هم ادبیات داره، هم هنر و هنرمندان نامی داشته و داره، هم شهروندان فرهیخته و با شرف و با ادب کم نداره، هم می‌شه به آینده‌ش امیدها بست. مردم این کشوره فکر می‌کنن این اواخر بدجوری مغبون شدن و اینه که دوست دارن اگه بشه یک کم از بی ادبی‌ها و لودگی‌هایی و آلودگی‌های کلامی را که یک بابایی به نام کشورشون مرتکب شده یه جورایی اصلاح کنن. آخه بی ادبی توی این کشوره خیلی بده، برای همین هم توی مدرسه به بچه‌هاشون یاد میدن: ادب مرد به ز دولت اوست.

مدرک زن رقیب مهمتره یا وزیر خودت آخه؟

2009-06-10T22:36:00.004+02:00

آخه احمق‌جان به جای اینکه حالا این ‌همه خود فوق کارشناست و هواداران کارشناست روی مدرک خانم پرفسور تحقیق و تفحص کنید، روی مدرک کسی که می‌خواست وزیر خودت بشه این حساسیت رو نشون میدادی.

به هوش باشیم، انتخابات این‌بار بیشتر مهندسی شده است

2009-06-08T18:27:00.007+02:00

آقایان و خانم‌های وبلاگ‌نویس و وبلاگ‌خوان، بالاترین بازهای محترم، دوستانی که ایکی ثانیه آخرین ف..ر شکن را نصب می‌کنید و خودتان را آپ-دیت می‌کنید، حضراتی که جیگرتون از فاش‌گویی موسوی حال اومده و نتیجه آخرین نظرسنجی ته دل‌هاتون را حسابی قرص کرده، خوب دقت کنید، این عین گفتگوی منِ فرنگ‌نشین با یکی از نزدیکان که در حاشیه یکی از شهرها در ایران زندگی می‌کند است:

- خب، از انتخابات چه خبر؟
+ اینجا همه به احمدی‌نژاد رای میدن، یک نفر هم به اونای دیگه رای نمیده.
- آخه چرا؟ دلیلش چیه؟
+ اول این که اینجا فقط برای اون تبلیغ می‌شه. توی خونه خود ما هر روز صدتا برگه تبلیغاتی از اون میندازن. ما تقریبن هیچ تبلیغی از اونای دیگه ندیدیم. گاهی هم اسم موسوی میاد ولی تقریبن همه با احمدی‌نژادن.
- آخه برای چی؟
+ خب اینجا هر خونواده‌ای براش نامه نوشته براشون پول فرستانده. یکی دخترش عروسی داشته، یکی مادرش مریض بوده یکی مشکل دیگه‌ای داشته. خلاصه هرکس مشکلی داشته کمکش کرده.
- یعنی همه نامه نوشتن؟
+ خب وقتی برای یکی پول می‌فرسته اون میاد با آب و تاب برای دیگران تعریف مینکه. اونا هم میگن چرا ما نه؟ اونا هم میرن نامه می‌نویسن.
- در جواب همه نامه‌ها هم پول برستاده؟
+ نه، میشه گفت برای اونایی که واقعن احتیاج داشتن پول فرستاده. مثلا هرکس واقعا دختر شوهر می‌داده یا برای پسرش زن می‌گرفته صدهزار تومن گیرش اومده. اونایی که مشکلات کوچک‌تر دیگه داشتن پنجاه هزار تومن. البته بوده‌اند کسانی که بچه‌هاشون کار خیر داشته‌اند ولی خودشون درآمدی دارند. برای این‌ها معمولا چیزی نفرستاده. میشه گفت پول دادنش حساب و کتاب داشته. مثلا این همسایه سر کوچه ما که برای پسرش زن گرفته براش نامه نوشته، اونم براشون صدهزار تومن فرستاده. حالا از یک ماه پیش اون یکی پسرش از ما قول گرفته که روز انتخابات همه با هم بریم به احمدی‌نژاد رای بدیم.
- مگه شما هم پول گرفتین؟
+ نه خب ولی ما هم گفتیم حالا که آدم خوبیه و به این بنده خداها کمک کرده چرا نریم بهش رای بدیم.
- ولی این که یه جور رشوه دادن برای خرید رای مردمه.
+ خلاصه اینجا که اینجوری هستش. حالا به نظر تو آدم به کی رای بده خوبه؟
- خب اقلا یکی که با پول خود آدم رای خودشو نمیخره. مثلن این موسوی.
+ این همسایه‌ای که بهت گفتم یکی از بچه‌هاش با من همکاره. تا حالا صد بار از من و بقیه قول گرفته با هم بریم به احمدی‌نژاد رای بدیم. همه هم قبول کردن.
- آخه رای دادن که اینجوری نمیشه. آدم باید کاندیداها رو بشناسه، از برنامه‌هاشون خبر داشته باشه. آخه ...
+ اینجا که از این خبرا نیست. همه فقط احمدی‌نژاد رو میشناسن که آدم خوبیه و به داد فقرا میرسه.
- یعنی ملت همه پولکی شدن رفته؟ حالا تو خودت چی؟ میری بهش رای میدی؟
+ گفتم که این بابا از مدت‌ها پیش پیله کرده که بریم با هم رای بدیم. ضایع میشه اگه نریم.
- خب برو یه جای دیگه رای بده بعدش هم مثلا بگو رفتی مهمونی همون جا هم رای دادی به احمدی‌نژاد.
+ حالا شاید هم همین کارو کردم ولی این همکاره حتما ناراحت میشه. خیلی اصرار داره همه بچه‌ها با هم بریم رای بدیم.
- حتما بهش یک چیزی میماسه که اینقدر تلاش می‌کنه.
+ شاید هم. البته فقط این نیست. این بچه‌های کوچولو رو چی میگی که میای سوار اتوبوس بشی یک بار ازت قول می‌گیرن به احمدی‌نژاد رای بدی، میخوای پیاده بشی یک بار دیگه. بعضی‌هاشون اونقدر پیله هستند که به آدم قسم هم میدن. بعضی وقت‌ها بعضی از این بچه‌ها بال چادر خانوما رو میگرن تا بیست متر دنبالشون میرن و به جون بچه‌هاشون قسمشون میدن که حتمن به احمدی‌نژاد رای بدن.
- عجب بساطی شده پس. یعنی این بچه‌ها که خودشون سن رای دادنشون نیست؟
+ آره خب، اونم خیلی جدی و پیله.
- حتمن به اینا هم یه چیزی میدن.
+ احتمالا. خلاصه اوضاع جوری شده که اونی که نمیدونه به کی رای بده میگه خب همه به این رای میدن من هم مثل همه. مغازه‌ها هم که دربست فقط برای احمدی‌نژاد تبلیغ می‌کنن. میری ماست بخری یک بار توجیه میشی به کی رای بدی، میری نون بگیری یه بار دیگه.
- یعنی مردم مشکلی ندارن و همه از اوضاع راضی هستن؟
+ نه، راضی نیستن. مردم مشکل زیاد دارن ولی میگن احمدی‌نژاد به مردم کمک میکنه. راستش ما که ازش حوشمون نمیاد ولی به نظر میاد همه دارن بهش رای میدن.
- حالا شما برید به کس دیگه‌ای رای بدید از شر این بابا خلاص بشیم.
+ باشه ولی رای ما کاری نمی‌کنه. دارم بهت میگم بچه نیم وجبی ایستاده سر ایستگاه اتوبوس با التماس براش رای جمع می‌کنه.
- حالا همه جا هم این‌طوری نیست. خیلی جاها هم اصلن به اون رای نمیدن.
+ والا اینجا که اینجوریاس.

دوست من، تار شبکه خرید رای تا این حد در پود بخش‌های تهی‌دست‌تر و حاشیه‌های پرجمعیت شهرها تنیده شده. خانواده‌های بی‌بضاعت به دقت کمک‌ شبکه گسترده بسیج محلات شناسایی شده و کمک‌های نقدی به دستشان رسیده. مهندسین انتخابات که در دور قبل فقط به بودجه سپاه تکیه داشتند حالا بودجه کل مملکت را در اختیار دارند آن‌هم با قیمت نفتی که تا دویست دلار هم رسید.
شاید از بدبینی من باشه بعد از این گفتگو ولی من حتی به این فکر می‌کنم که این نظرسنجی‌ها که وضع احمدی‌نژاد را روز به روز خراب‌تر نشون میدن بخشی از همان مهندسی انتخابات است تا عده‌ای را خام کنند.
باید بپذیریم که دنیای مجازی ما را بدجور از واقعیت‌های جامعه خودمان دور کرده است. کشور ما عملا به دو بخش تقسیم شده که فرسنگ‌ها از هم دور افتاده‌اند ‌طوری که اصلا همدیگر را نمی‌بینند. آقای احمدی‌نژاد و تیمش با زیرکی تمام بخش فراموش شده را دربست در اختیار گرفته و فقط یک معجزه می‌تواند او را با این منبع عظیمی که در اختیار دارد شکست دهد.
باید تکانی به خودمان بدهیم، رای هموطنانمان را از چنگ گروهی که جز آینده‌ای تاریک‌تر برایشان تدارک ندیده‌اند بیرون بکشیم. تا دیر نشده باید کاری کرد حتی اگر تغییر نظر یک نفر باشد با همان سماجتی که آن کودکان خردسال برای احمدی‌نژاد می‌کنند.

از حوزه تا هامبورگ

2009-04-28T08:21:00.005+02:00

اگر به این لینک بروید به منظره بدیعی از دو تصویر روبرو بر خواهید خورد.
تصویر اول مثلا تصویری است از یک کلاس دخترانه به سبک حوزه و در همان صفحه تصویر دوم هم دیده می‌شود که مربوط است به مسابقه دو ماراتون در هامبورگ.
داشتم فکر می‌کردم اگر نمایش این دو تصویر در یک صفحه بر اساس یک ابتکار است که باید بنازیم به این سلیقه. اگر هم اتفاقی است که باید بنالیم به حال جونان وطن که حضرات دارند عمق روحشان را خراش می‌دهند.

اگر نامزد نیستید لااقل کاندیدا باشید ولی هرگز کاندید نشوید.

2008-11-08T19:52:00.003+01:00

من نمی‌دونم کدوم شیر میهن خورده‌ای (کی گفته همه شیر پاک خوردن؟) اولین بار سوادش قلمبه شده و کلمه‌ی بی‌عیب و نقص نامزد را با کلمه کاندیدا جایگزین کرده. شاید هم قصد ایشون خیر بوده و خواسته ابهام‌زدایی کرده باشه تا ملت به هر مناسبتی بی‌خودی یاد دوران خوشی که بعدن معلوم شد شروع بزرگ‌ترین اشتباه‌ زندگی‌شون (با شما نستم البته) بوده نیفتن.
خب در هر حال این کلمه بی‌چاره در ورودش به زبان فارسی خیلی کامروا نبوده و ملت به شکل فراگیری به جای اون از کلمه کاندید استفاده می کنند که در زبان اصلی به هیچ وجه معنی نامزدی و نامزد شدن و نامزد کردن و غیره نمی‌ده. مثلن این‌جا نوشته candid یعنی آدم صاف‌وصادق و روراست و رک و اینا که ربطی به نامزدی و عواقب و عوارض اون نداره.
در این زمینه باید از برگزار کنندگان مسابقه وبلاگ رادیو آلمان (BoB) که این غلط مصطلح را در سایتشون استفاده کردند و به اشاعه آن کمک کرده و اسباب استفاده آن علی‌الخصوص توسط نامزدهای محترم ( + + + ) و شدند تشکر کرد که باعث شدند این کلمه در این چند وقته این‌قدر روی اعصاب ضعیف ما راه بره تا ما به نوشتن این چند کلمه مبادرت ورزیم.
راستش هرچی فکر کردیم دیدیم عمرن درست نباشه یک نفر به جای این‌که نامزد بشه یا اقلن کاندیدا بشه، بیاد کاندید بشه و بعد برنده جایزه بهترین وبلاگ فارسی را هم ببره.

حافظ و سعدی و اتفاقات اخیر زمانه

2008-11-04T00:11:00.000+01:00

والله ما نه سر پیازیم، نه ته پیاز، ولی دوست داریم به این آق مهدی بگیم داداشِ من اشکال کار از همین اسمی هست که خودت اون‌وقتا که هنوز اینترفیس‌ها مستر-اسلیوی نشده بود انتخاب کردی. میگی نه، ببین ملت هفتصد هشتصد سال پیش چی از دست زمانه می‌کشیدند:

حافظ لسان‌الغیب:

در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است
صراحی می ناب و سفینه غزل است

----------------

غم زمانه که هیچش کران نمیبینم
دواش جز می چون ارغوان نمیبینم

----------------

معاشران ز حریف شبانه یاد آرید
حقوق بندگی مخلصانه یاد آرید
...
نمیخورید زمانی غم وفاداران
ز بیوفایی دور زمانه یاد آرید

----------------

بخت از دهان دوست نشانم نمیدهد
دولت خبر ز راز نهانم نمیدهد
...
شکر به صبر دست دهد عاقبت ولی
بدعهدی زمانه زمانم نمیدهد

----------------

کی بود در زمانه وفا جام می بیار
تا من حکایت جم و کاووس کی کنم

----------------

زمانه هیچ نبخشد که بازنستاند
مجو ز سفله مروت که شیئه لا شی

----------------

ز انقلاب زمانه عجب مدار که چرخ
از این فسانه هزاران هزار دارد یاد

سعدی علیه‌الرحمه:

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم
به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

----------------

عقلم بدزد لختی چند اختیار دانش
هوشم ببر زمانی تا کی غم زمانه

ساعت املاء و انشاء در سایت زمانه

2008-10-26T17:10:00.001+01:00

داشتم توی سایت زمانه خبر تصادف زنجیره‌ای در اتوبان تهران-قم رو می‌خوندم:

بنا بر این گزارش یکی از مسئولان پلیس راه، علت وقوع این حادثه را انحراف به چپ یک دستگاه خودرو ۲۰۶ پیش‌بینی کرده است.

یعنی پلیس ایران چنان تجهیزات پیشرفته‌ای دارد که علت تصادف را پیش‌بینی میکند؟ بابا ای‌ول! توی دهات ما دست بالا بتونن ارزیابی کنن اینجور چیزا رو.

خبرگزاری ایسنا امروز جمعه به نقل از سرهنگ علیرضا اسماعیلی گزارش داد که بر اساس آمارها، انحراف به چپ، توجه نكردن به جلو و تخطی از سرعت مطمئنه بیش‌ترین علل وقوع این تصادف‌ها در این مدت بوده است.

حالا تابلو این سرعت مطمئنه چه شکلی هست؟

ظاهراً نیروی انتظامی از یک دیکشنری فارسی به زبان یعجوج و معجوج استفاده میکنه. خبرنویسی هم که یعنی کپی پیست. پس این من خواننده هستم که باید زودتر برم زبان معجوج یاد بگیرم.

بر اساس آمار سالانه نزدیک به ۳۰ هزار نفر در جاده‌ای ایران کشته می شوند.

یک چیزی جا افتاده، سخت نگیریم.

...این موضوع در ایران دومین عامل مرگ و میر اعلام شده است.

و این موضوع در دو پاراگراف بالاتر هم ذکر شد.

وقتی این جور خبرنویسی را در سایت زمانه می‌بینم نگران میشم که کم کم نوبت سوتی‌هایی از نوع سوتی‌های برنانیوز و فارس و بقیه هم بشه.

قوانینی که نیوتن از قلم انداخت

2008-10-24T23:31:00.005+02:00

قانون صف:

اگر شما از یک صف به صف دیگری رفتید، سرعت صف قبلی بیشتر از صف فعلی خواهد شد.

قانون تلفن:

اگر شما شماره‌ای را اشتباه گرفتید، آن شماره هیچگاه اشغال نخواهد بود.

قانون تعمیر:

بعد از این که دست‌تان حسابی گریسی شد، بینی شما شروع به خارش خواهد کرد.

قانون کارگاه:

اگر چیزی از دست‌تان افتاد، قطعاً به پرت‌ترین گوشه ممکن خواهد خزید.

قانون معذوریت:

اگر بهانه‌تان پیش رئیس برای دیر آمدن پنچر شدن ماشین‌تان باشد، روز بعد واقعاً به خاطر پنچر شدن ماشین‌تان، دیرتان خواهد شد.

قانون حمام:

وقتی که خوب زیر دوش خیس خوردید تلفن شما زنگ خواهد زد.

قانون روبرو شدن:

احتمال روبرو شدن با یک آشنا وقتی که با کسی هستید که مایل نیستید با او دیده شوید افزایش می‌یابد.

قانون نتیجه:

وقتی می‌خواهید به کسی ثابت کنید که یک ماشین کار نمی‌کند، کار خواهد کرد.

قانون بیومکانیک:

نسبت خارش هر نقطه از بدن با میزان دسترسی آن نقطه نسبت عکس دارد.

قانون تئاتر:

کسانی که صندلی آنها از راه‌روها دورتر است دیرتر می‌آیند.

قانون قهوه:

قبل از اولین جرعه از قهوه داغتان، رئیس‌تان از شما کاری خواهد خواست که تا سرد شدن قهوه طول خواهد کشید.

حق بوق مچلس

2008-10-21T23:59:00.006+02:00

میگن یک بابایی توی هواپیما رفت هفت‌تیر رو گذاشت روی شقیقه خلبان و بهش گفت یالا فوری برو لندن، خلبان اولش هول شد ولی بعدش که دید این بابا خیلی هم این‌کاره نیست بهش گفت برو داداش بشین سر جات بذار حواسم به خلبانی‌ باشه. آقاهه دید خلبان حرفش‌ رو گوش نمی‌ده گفت خب پس برو استانبول. خلبان بازم محل نذاشت. خب پس برو تبریز. باز هم بی محلی. پس برو کرج. خلبان باز هم به بی‌خیالی طی کرد.
آخرش آقاهه گفت پس بذار یه بوق بزنم برم بشینم.
داشتم این نامه آقای مطهری به آقای کردان رو می‌خوندم دیدم خیلی ناراحت شدم.
به نظر من بوق زدن حق مسلم مجلس ماست.

یک سؤال طلایی از کردان سینما

2008-10-19T11:41:00.004+02:00

اگر مسئول فرهنگی کشور بودید چه تصمیماتی می گرفتید حداقل در حوزه خودتان یعنی سینما که وضعیت فعلی را به سمت همان آرمان شهری که خودتان توصیف کردید ببرید؟

سعی می‌کردم سمت تعالی هنر و هدف‌گیری هنر را از نفس و دنیا به خدمت خدا و خلق خدا تغییر جهت دهم، سعی می‌کردم دانشکده‌های هنری را مذهبی کنم و سعی می‌کردم که برای آثار مذهبی و هنرمندان مذهبی امکانات و ارزش ویژه‌ای قائل شوم.

آقای سلحشور خودتان تا چه مقطع تحصیلی درس خوانده اید؟

دیپلم.

ریاضی؟

آن هم از نوع قدیمش.

منبع

در همین رابطه

و همچنین

داستان هاله نور و شرطی شدن ما ملت

2008-10-01T20:29:00.005+02:00

آدم خواهی‌نخواهی نسبت به بعضی کلمات شرطی میشه. مثلن از پارسال به این ور خیلی از ما نسبت به کلمه هاله شرطی شده ایم، به این معنی که تا اسم هاله میاد یاد آقا محمود خودمون می‌افتیم، گیرم که منظور از هاله اسم دختر کوچولوی نازنین دوستمون باشه.
حالا اگر این هاله به سیاست و ریاست و اینا مربوط باشه که دیگه نگو. این عکس هاله دار آقای زه‌هوفر رو نشون میده که بعد از شکست سنگین حزب سوسیال مسیحی در انتخابات ایالت بایرن قراره جای آقای هوبر را بگیره که خودش خیلی وقت نیست جای آقای اشتویبر را گرفته.

آخه راستش سیاست‌مدارها اینجا خیلی بچه‌ننه تشریف دارن و به نظر نمی‌رسه خیلی قصد خدمت داشته باشند. تا چیزی میشه الکی میرن کنار و جاشون را میدن به نفر بعدی. حالا شما هم مثل من شرطی نشید و فوری یاد آکسفورد نیفتید دیگه! آره داشتم می‌گفتم، مثلن همین آقای هوبر یک سال هم نشده که به رهبری حزبش رسیده، حالا زده و حزبش به جای شصت درصد حدود چهل و سه درصد رای آورده. باباجان آسمون که به زمین نیومده، وردار شرق و غرب وآسمون و زمین را متهم کن و از قصد خدمت و خلوص نیت و برنامه های مشعشع برای آینده حزب بگو و اون صندلی لاکردار را ول نکن دیگه. معلوم نیست دیگه گیرت بیاد جانم. به تو هم میگن سیاست مدار عمو؟ اصلن مرد حسابی ریش و قیچی دست خودت باشه اونوقت بذاری رای حزبت اینقدر افت کنه؟
این که تازه خوبه، چرا آقای اشتویبر را نمیگین؟ نه بابا، مشکل مدرک نداشته که، نگفتم آدم شرطی میشه؟ هرکسی تو این دنیا وکیل و وزیر میشه حتمن نباید مدرک تقلبی داشته باشه که. این بابا به رفت‌و‌آمدهای یکی از از خانم‌های خیلی خوشتیپ و لوند حزبش به اسم خانم گابریله پاولی یک کم شک کرده بود و نفهمیده بود داده بود یک کم روابط ایشون را زیر نظر گرفته بودند. خب این خانوم هم از قضیه خبردار شده بود و قشقرق راه انداخته بود که ای داد و بیداد حریم خصوصی و این حرفا. خب باباجان، هزارتا وصله می‌تونستی بهش بچسبونی، میتونستی بدی بروبچز سر راهش رو بگیرن و حالش رو جا بیارن یا چه میدونم لپ‌تاپش رو کش برن. یا اصلن می‌دادی دادگستری ایالت یک پرونده‌ای براش درست می‌کرد که برای هفت پشتش کافی باشه. خلاصه آقای اشتویبر هم جوّ ورش داشت و استعفا داد رفت کنار.
حالا آقای اشتویبر رفته، آقای هوبر هم داره میره، از اون طرف خانم پاولی و چارتا آدم دیگه در قالب یک حزب تازه تاسیس ده درصدی از آرای حزب سوسیال مسیحی را قاپ زدن رفته.
خلاصه فعلا که میگن هاله داره دور سر آقای زه‌هوفر می‌چرخه. این عکس رو بنده از اینجا ورداشته‌ام و از فتوشاپ هم استفاده نکرده‌ام. نگفتم آدم شرطی میشه؟ شرط می‌بندم فوری یاد مانور موشکی برادران سپاه افتادید، مگه نه؟
از من نشنیده بگیرید ولی هاله هم هاله‌های وطنی. این آقای زه‌هوفر هزار تا از این هاله‌ها هم دور سرش در بیاد یه وقت دیدید ناغافل رفت کنار و صندلی خدمت را داد به یکی دیگه. آخه اینا که کاراشون به قصد قربت نیست.

آقای ابطحی اومدی نسازی

2008-04-20T22:28:00.003+02:00

تا حالا شده از توی گوگل ریدر روی سایت آقای ابطحی (نه یکی از پست ها، خود اسم سایت) تقه بزنید؟
شما هم سر از اینجا در می آرید ؟
نعوذ بالله یعنی یعنی دوستان طراح ایشون خواستن با ایشون مزاح کنن ؟

آخه دختر خوب سنگ‌پا که محک ‌زدن نداره

2008-04-20T19:49:00.002+02:00

بعد از دو روز اومدم بالاترین دیدم وووهه مسیح چی کرده. ولی انصافن در همون دو دقیقه اول ذهنم از این همه تناقض گریپاژ کرد خداییش.

این بحث توهین به مردم هم مثل تشویش اذهان عمومی عجب چیز مزخرفی شده. چیزی مثل چماق که همیشه هم دست کسانی هست که اتفاقن پدر صاب بچه مردم و اذهان عمومی رو آوردن.

حالا کاری با این چیزاش ندارم ( در واقع پدر صاب بچه خیلی وقته کار از کارش گدشته) ولی دوتا و نصفی تناقض را که توی این قضیه می بینم اگر اینجا ننویسم حناق می گیرم.

یکم اینکه مسیح میاد این مطلب را توی روزنامه شخضی می نویسه که خودش دست بالا یک مربی دلفین بود تازه اندازه نواله دلفین‌ها را هم مشخص کرده بود: ماهی پنجاه‌هزار تومن. گیرم شاید به شارلاتانی این یکی مربی نبود. آخه دختر خوب سنگ‌پا که محک ‌زدن نداره.

دوم اینکه یکی باید به این آشیخ عزیز تفهیم کنه حالا که زرد کرده‌ای و معذرت‌خواهی می‌کنی اقلا بشدت معذرت‌خواهی نکن مثلن نمیشه حالا عمیقن معذرت بخوای. آدم بشدت مشت می‌زنه به دهان دشمن یا مثلن در عین پاچه‌لیسی بشدت در انتخابات ضایع می‌شه ولی بشدت معدرت نمی‌خواد که. باباجان این که نمی‌شه که من وبلاگ‌نویس یک‌لا‌قبا با چارتا خواننده، بیشتر از آشیخی که می‌خواست به هفتاد ملیون آدم هرماه پول بده وسواس درست فارسی حرف زدنم باشم. ولله به حضرت عباس.

مینیمال

2008-04-16T00:10:00.002+02:00

اینقدر وبگردی (کم و بیش معادل ولگردی) کردم که دیر شد برای اون چیزی که امشب می خواستم بنویسم. فقط می خواستم بگم این شاهد آوردن حسین آقای درخشان از مقاله اشپیگل در مورد آقای احمدی نژاد من را یاد بچه مسلمون هایی میندازه که از جلال آل احمد فقط غرب زدگی شو قبول دارن.

دکلته

2008-04-14T21:00:00.004+02:00

زرد یا سبز یا روشنفکر نداشت. امروز به هر سایت آلمانی نگاه میکردی فقط صحبت از لباس دکلته خانم مرکل بود درسفرش به اسلو.
خلاصه اینکه همه بدجوری محو ایشون شده بودند.
حالا قراره فردا ایشون به آقای کوهلر رئیس‌جمور گزارش بده که: آقا نبودین ببینین، این هاله نور دور سر و سینه‌شون ‌جوری چشم‌ها را خیره کرده بود که پلک هم نمی‌زدند.

صواب زورکی

2008-04-13T10:26:00.007+02:00

آخی طفلکی، چیه ماتت برده؟ می‌فهمم حالتو. از پادگان تا دانشگاه هرچی خواستی جیم بشی نشد که نشد.

عکس کش رفته شده از اینجا

سفر ویتنام بمونه برای وقتی که رئیس‌جمهور شدم

2008-04-11T23:58:00.008+02:00

راستش بنده هم مثل این آقای لئونارد گه این سوال برام پیش اومده که حمل و نقل یک آلبوم یک تنی چه شکلی باید باشه. ولی بعدش گفتم خب کسی که برای رفتن اسمش توی کتاب گینس میاد آلبومی درست میکنه که هر ورقش اندازه یک فرش سه در چهاره حتمن فکر حمل و نقلش را هم کرده. اصلن به ما چه.

یک خانم عکاس ژاپنی بنام هیتومی تویوما کسی هست که این آلبوم را با عنوان "زنان ویتنام" در پنجاه‌وسه صفحه برای ما علاقه‌مندان تهیه کرده در همون ویتنام هم به نمایش گذاشته. البته ایشون یک کم اندازه کار را بزرگ گرفته تا این وسط کارش در کتاب گینس هم ثبت بشه.

اگر مایل بودید آلبوم این خانم را ورقی بزنید حتمن دوتا از دوستان ورزشکارتون را همراه ببرید تا بتونن با کمک هم آلبوم را براتون ورق بزنند و شما از یک فاصله ده پونزده متری به تماشا بنشینید.

در قشنگی آلبوم ایشون حرفی نیست ولی به قول آقای گه در شرایط اضطراری مثل آتش‌سوزی بعیده کسی بخواد اول این یکی را نجات بده.

میگم ملت چه دردسری میکشن برای اینگه مثلن اسمشون یک گوشه‌کناری توی یک کتابی مثلن جاودانه بشه اونوقت من یه نفرو میشناسم یه بار یه کلمه رو از زبون رفیقش شنید فرداش همون کلمه رو توی یکی از دهات سیستان و بلوچستان بکار برد حالا دو ساله که همه نشریات بزرگ نه تنها اسمشو می‌نویسن که هر روز عکسشم چاپ میکنن. خوش به حالش. تازه این یکی بچه همین ایران خودمون هم هست.

من که فعلا آلبوم ایشون رو روی همین صفحه مونیتور یک ورقی میزنم حوصله سفر ویتنام ندارم. سفر ویتنام بمونه برای وقتی که رئیس‌جمهور شدیم.

خلاقیتی که پیش از زمان خود بروز کرد و سه شد

2008-04-09T23:33:00.002+02:00

بعضی وقتا بعضی اتفاقات بعضی چیزا رو یاد آدم میاره که در حالت عادی یا اصلن یاد آدم نمی‌آد یا فوری دوباره فراموش میشه. اتفاقن یک حسن وبلاگ همینه که این جور یادآوری‌ها را میشه یه جایی بیرون از دنیای فرّار ذهن آرشیو کرد و حتی شأن نزول این آرشیو کردن را هم ثبت کرد.

حالا این نامگذاری سال هشتادوهفت به نام سال نوآوری وچیچی هم من رو یاد یکی از کارهای جالبی میندازه که همین نیروی محترم انتظامی خودمون به مناسبت یکی از همین نامگذاری‌ها کرده بود که عمرن از به عقل هیچ طنزنویس یا کاریکاتوریستی می‌رسید. خب شاید هم می‌رسید ولی اونوقت حکمش کمتر از توهین به مقدسات و این حرفا نبود.

خلاصه قضیه از این قرار بود که فکر کنم سال هفتادوسه یا چهار قرار بود سال وجدان کاری و انضباط اجتماعی باشه. نیروی محترم انتظامی هم که در درون خود این نیرو از این لحاظ به سه‌سوت به خودکفایی رسیده بود به این نتیجه رسیده بود که در طرحی نوآورانه (دقت بفرمایید که سیزده چارده سال از برنامه پیش بودن) این رسم نکو را ترویج کنه. حالا چه‌جوری؟ خب معلومه حین انجام وظیفه دیگه. شاید یادتون بیاد اومده بودند یک تابلوهای کوچولوی هلالی شکلی درست کرده بودند و روش نوشته بودند "وجدان کاری، انضباط اجتماعی" و اینا رو با دوتا پایه مفتولی نصب کرده بودند پشت تَرک این موتورهای هوندای سبزرنگ نیرو. حالا مطمئن نیستم افتخار این ابتکار مال کل نیرو بود یا فقط آی‌کیو فرمانده نیروی تهران بزرگ یهو اینجوری سرریز کرده بود. خوب بعد دیدند ای داد بیداد این که بد شد. حالا از تعبیرای بی‌تربیتی اون گذشته یک تعبیرش اینه که این نیرو رسمن از این مرام برائت می‌جوید. اواسط سال اومدند مثلن درستش کنند، مفتول‌ها را از پشت موتورها کندند جوش دادند جلو. چند ماه که گذشت دیدند بازم نشد، اولندش که این جلو مزاحم رانندگی میشه دومندشم خواننده اصلی این شعار که باید راننده‌های جلویی باشن تصویر آیینه‌ای این شعار رو می‌بینند یعنی برعکسش را. خب راه حلش می‌تونست این باشه که مثل روی شیشه جلو آمبولانس‌ها نوشته را برعکس بنویسند که این هم سه‌کاری خودش را داشت. خلاصه دیدند بی‌خیال تبلیغ شدن شاید بهترین تبلیغ باشه.

خلاصه حیف شد که نشد. البته سرنوشت خلاقیت‌هایی که از زمان جلوترند همین شکلی میشه عموماً.

ایران از دیدگاه دیگران

2008-04-03T19:54:00.008+02:00

اول: دخترک با لبخندی میاد جلو و میگه ببخشید میشه چند لحظه وقتتونو بگیرم. میگم بفرما بگیر! گرچه پیشاپیش با دیدن چادر سازمان عفو بین‌الملل تا آخرش رو خوندم. که بعله نمی‌دونم سازمان ما معرف حضور انورتون هست یا نه و خلاصه ما برای حقوق بشر و اینا فعالیت می‌کنیم و فوری برای شیرفهم‌تر کردن مطلب میره سراغ تبت و چین و ماچین و خب بعدش هم ببخشید اصالتن کجایی هستید.

جدی میفرمایین؟ ما در مورد حقوق بشر تو ایران هم خیلی فعال هستیم بخصوص حقوق زنان و اینا. اگه دوس دارین به ما در این راه کمک کنین این فرم رو امضاء کنین. قاضی‌مرتضوی، قانون دیه و قصاص، میدان هفت تیر به رگبار از ذهنم رد میشه و بهش لبخند میزنم ببخشید میدونید که آدم همینجوری زرتی چیزی رو امضاء نمی‌کنه.

خدا میدونه تا غروب برای امضاء گرفتن از ملت چندبار ایران ایران کنه.

دوم: میام خونه میگم برای رفع ضدحال یه کم وبگردی کنم. اینجا می‌بینم نوشته آلمان واسه خودش یه سوپراستاره.

اِ، چه جالب. پس در همین راستا وبگردی رو ادامه می‌دم تا در اینجا می‌رسم به یه همچین چیزی:

و همچین جزئیاتی:

البته که رفع ضدحال شد اساسی جون شما نباشه جون این ژاپنی‌های سه درصدی بی‌همه‌چیز.

تکلیف گاو هلندی چی میشه حالا؟

2008-04-01T20:11:00.004+02:00

خب به سلامتی حال طرف همه جوری گرفته شد، فیلمش هم از سایبراکران برداشته شد، سفیرشون رو هم خفن کنفت کردیم ولی به نظر من تا مثل اون داستان شیرینی دانمارکی تکلیف اسم گاو‌هلندی روشن نشده مبارزه بی‌امان ما باید ادامه داشته باشه.
تو رو خدا اگه پیشنهادی بود فقط خیلی بودار نباشه اینجا رو دارم تازه گردگیری می‌کنم.

توافق روی ادغام مایکروسافت و یاهو

2008-04-01T10:34:00.002+02:00

بنا به گزارش خبرگزاری های موثق بالاخره بعد ازچانه زنی های فراوان دو شرکت یاهو به شرکت مایکروسافت بله رو گفت.
در یک نشت مطبوعاتی این دو شرکت اعلام کردند برای زدن پوز جغله های گوگل هم شده به هم به توافق رسیده اند.
بیل گیتس رئیس مایکروسافت در این زمینه گفت: خب حالا یه کم گرون پامون در اومد ولی امیدواریم با نسخه جدید ویندوز پولش ردیف بشه.
آگاهان گفتند: آقابیلی جون مادرت بی خیال، همین ویستا برا هفت پشتمون بسه.
جری یانگ رئیس یاهو هم در این زمینه گفت ما امیدواریم آقای گیتس دیگه دست از این ضایع بازیا برداره و ما رو هم ضایع نکنه.
مقامات گوگل اولش هیچی نگفتند ولی بعدن گفتند: زکی، این که یاهوه، اگه پنتاگون رو هم بخری عمرن بتونی نون ما رو آجر کنی.
منابع آگاه این شایعه رو که این فقط یک دروغ سیزده است بشددددت رد کردند.

از تن‌نمایی جلوه‌گرانه تا نظریات دانشمندانه داریوش سجادی

2007-05-01T23:12:00.000+02:00

آقای سجادی عزیز،

اگر حوالی سیزدهم فروردین‌ماه بود یقین می‌کردم من‌باب دروغ سیزده قصد مزاح دارید. اگرچه روشنفکر والامقامی چون سرکارعالی وقت چنین بازی‌های لوسی را ندارد. علاوه بر این شما که بلانسبت مثل ما ملت عوام نیستید که خریدار کالای مبتذل دروغ آوریل غربی‌ها در قالب دروغ سیزده ایرانی باشید.

بگذریم، مقاله وزین‌تان اینطور آغاز شده: (تأکیدها از بنده است)

طرح نوين امنيت اجتماعی و اخلاقی چنانچه بمنظور ريشه کنی پديده بدحجابی در دستور کار نيروی انتظامی جمهوری اسلامی ايران قرار گرفته از اساس محکوم به شکست است. کمااينکه طی دو دهه گذشته هيچکدام از طرح های مشابه نتوانست يک بار و برای هميشه دامان جامعه را از پديده «ميل و نياز جلوه گرانه برخی از بانوان و دختران ايرانی در سپهر علنی جامعه» منزه کند.

آقای سجادی عزیز، صفت "نوین" در فارسی برای تأکید بر بکر و خلاقانه بودن استفاده می‌شود. به کار بردن این صفت برای طرحی که اخیراً شروع شده یا امسال نام جدیدی بر آن گذاشته‌اند هیچ ایراد دیگری هم نداشته باشد یک غلط دستوری است. عنوان "پدیده" هم چندان برای آنچه شما بدحجابی می‌نامید هیج مناسب نیست. چیزی که سال‌‌ها قدمت دارد ـ فرض کنیم از کشف حجاب به این‌طرف ـ و به قول شما حکومت همیشه سعی در تقابل با آن داشته کجایش پدیده است؟

خودتان می‌فرمایید که این طرح هم مثل تمام طرح‌های مشابه محکوم به شکست است و مثلاً طرح بدیل نامشابه هم مطرح می‌کنید. شخص خود شما به این طرح نامشابه‌تان چقدر امید دارید؟ فکر نمی‌کنید این یکی هم مشابه باشد؟

می دانید آقای سجادی عزیز، مشکل از شما نیست. شما به اندازه کافی مطالعه دارید و سعی هم می‌کنید در مقالاتتان حرف نامستدل نزنید. مشکل از سوژه است. حرفی برای گفتن نیست از منظری که شما به موضوع نگاه می‌کنید.

خوب بود منبع تحقیقاتتان را که ریشه سلیقه در انتخاب پوشش را در نیاز به جلوه‌گری بانوان ایرانی یافته است معرفی می‌کردید تا استفاده کنیم. آیا این نیاز به جلوه‌گری یک بیماری بومی خاص ایران است؟ اگر اینطور است پس نقش فرهنگ منحط غربی در آن چیست. شما طوری از منزه شدن سپهر علنی از این پدیده صحبت می‌کنید که انگار دارید از یک عده روسپی صحبت می‌کنید. برادر من شما فقط دارید از سلیقه‌ای صحبت می‌کنید که اتفاقاً باب میل شما نیست یا با اعتقادات شما سازگار نیست.

بدجوری کل قضیه را به جلوه‌گری و جلوه‌خری و کلمات وهن‌آمیزی چون جاذبه‌های اندامی و تن‌نمایی تقلیل داده‌اید و بعد نسخه پیچیده‌اید. دقت بفرمایید که آدم وقتی که با کی‌بورد مطلب می‌نویسد هم باید حرمت قلم را حفظ کند. کی‌بورد همان نوع مدرن قلم سابق است که خیلی حرمت داشت و به آن قسم یاد می‌شد. شما که عمیقاً به آخرت ایمان دارید باید نگران فوج انبوه زنان محترمی باشید که سر پل سراط سد راهتان می‌شوند که چرا با این کلمات به شخصیت آنها توهین کرده‌اید. خیلی مطمئن نباشید که تکلیف همه آنها قبل از رسیدن به پل سراط مشخص شده باشد و مستقیم بلیط جهنم به دستشان داده شده باشد. معمولاً منطق خداوندی کپی‌پیست نظرات علمای عظام نیست. عکس قضیه هم صادق نیست اتفاقاً.

گیرم که فرمایش شما در مورد غربی بودن این مسئله درست باشد. آیا این مجوزی می‌شود برای در افتادن با حقوق اولیه تک‌تک افراد جامعه؟ کت و شلوار تن خودتان کم ریشه در فرهنگ غرب دارد؟ بهتر نیست طرح پیشنهادی شما در مورد آقایان هم اجرا شود و مثلاً شما دو ساعتی بیشتر در فرودگاه معطل شوید چون کت‌وشلوار شیکی به تن دارید که شائبه جلوه‌گری دارد و تبلیغ فرهنگ منحط غربی است؟

کل پیشنهاد شما با چشم‌پوشی از توهین‌های فراوان در آن به قشر وسیعی از ملت در این خلاصه می‌شود که رانت دیگری به هزاران رانت ریز و درشت اضافه شود تا ملت به راه نیک هدایت شود. فکر کنید ببینید این همه رانت ریز و درشت تا حالا راه به کجا برده که این یکی ببرد.

اجبار مغازه‌دار بدبخت تا کارمند فلک‌زده بانک به رقصیدن به سازی جدید، اجبار قاضی به ورانداز کردن ناموس مردم که آیا تخفیف بدهد یا ندهد. بابا بارک‌الله به این ابتکار شما.

حالا گیریم که ابتکار شما چشم حضرات را گرفت. آنوقت تکلیف به قول شما مواجهه تقابلی چه می‌شود؟ مثلا اگر دخترخانمی گفت من تخفیف نمی‌خواهم و علاقه‌ای هم به کاپ خوش‌حجابی ندارم در عوض مایلم مطابق میل خودم لباس بپوشم تکلیف چیست؟ اگر قرار باشد هم کاپ بدهند و هم باتوم و ماشین ون و مامورهای معذور هم به راه باشد که شما کره مردم را کرده‌اید روغن.

برادر سجادی بهتر بود این اطلاعاتتان در مورد عربستان را می‌دادید آقای حسنی امام‌جمعه محترم ارومیه یا آقای عباسی نماینده سابق بندرعباس تا استفاده بهتری از آن بشود. آخر می‌دانید، شما سعی می‌کنید به مطلب فرم مستدل ژورنالیستی بدهید، از ملاحتش کم می‌شود. حالا اقلا به سنت حسنه چندهمسری هم در بین اشراف عربستان گریزی می‌زدید. انشاءالله بعدها عربستان گذرتان افتاد آخر هفته‌ای هم از طریق پل شاه‌فهد سری به جزیره بحرین بزنید تا ببینید شوهران این زنان اشراف عربستانی با چه عطشی به این جزیره کوچک هجوم می‌آورند.

آقای سجادی عزیز، حالا دختران جهان را والت‌دیسنی لعنت‌الله‌علیه با ژانر ضاله سیندرلا از راه به در کرد تا از جهان واقعیت فاصله بگیرند و دچار «خود سيندرلا بينی جلوه گرانه» شوند، روشنفکران ما را کدام لعینی وا می‌دارد تا دچار «خود مبتکربینی دانشمندانه» در امور کاملاً شخصی ملت شوند؟

می‌دانید که بین ما وبلاگ‌نویس‌های بیکار گاهی مسابقه‌ای چیزی شیوع پیدا می‌کند. حالا اگر در سال جاری مسابقه‌ای مثلاً با عنوان "آفتابه طلایی برای تابلوترین پیشنهاد" راه افتاد بنده با کمال افتخار به این نوشته سرکار رای خواهم داد.

اینجا زنده است

2007-04-10T23:28:00.000+02:00

خیلی خنده‌داره که آدم بعد از مدت‌ها به وبلاگ خودش سر بزنه. اونم در حالی که هر روز به وبلاگ خودش و این همه نوشته‌های دیگران فکر کنه و دلش برای اون‌ها تنگ بشه. راستش بعد از اینکه ناز و ادای این لپ‌تاپ ما شروع شد تقریبن از خیر استفاده‌ش گذشتم. سرٍ کار هم که این روزها فرصت سر خاروندن نیست. ظاهرن چاره‌ای جز رفتن تو کار یک لپ‌تاپ جدید نیست. حالا خدا رو چی دیدی پولش هم شاید از رهگذر گیج‌بازی‌های مدیران محترم شرکت تهیه شد. تا حدود یک ماه دیگه که قراره سروته گیج‌بازی‌های حضرات به هم بیاد نه دل و دماغ اساسی برای مرتب نوشتن در اینجا هست و نه از لپ‌تاپ احتمالی جدید که بشه باهاش چهار کلمه با خیال راحت نوشت و خوند.

در این مدت نه تنها اینجا نتونستم بنویسم بلکه تقریبن هیچ وبلاگی هم نتونستم بخونم. از امشب شروع کنم و لپ‌تاپ دلبند هم ناز نکنه خدا می‌دونه کی بتونم خودمو برسونم.

حالا برم یکی دوتا جواب تبریک عید عقب افتاده رو بدم و چارتا وبلاگ بخونم.

لپ‌تاپ عزیز یک امشب رو با ما بساز.

بازگشت

2007-03-26T21:45:00.000+02:00

بعد از این غیبت کبری دوست دارم فقط سال نو رو به همه تبریک بگم.

دوست دارم در سال جدید اسم کشورمون مترادف بحران و درگیری و خطرِ جنگ نباشه.

دوست دارم در سال جدید کمتر کابوس فردای ملوسترین گربه دنیا رو ببینیم.

دوست دارم در سال جدید حضرات بفهمند که بین اهالی فکر و قلم دنبال دشمنان امنیت ملی گشتن از سر نادونیه.

دوست دارم در سال جدید مشاورین فرهیخته آقای رئیس جمهور داستان فراموش شده دیگری را یاد ایشان ندهند و ما را رسوای عالم نکنند.

دوست دارم در سال جدید دولت بی خیال حل مشکل مسکن بشه شاید برای ملت فرجی شد.

دوست دارم در سال جدید یکی به ما بگه اگه ما بخوایم بی خیال حق مسلممون بشیم چیکار باید بکنیم.

امیدوارم در سال جدید اونقدر وقت داشته باشم که همه وبلاگهایی رو که میخونم به موقع بخونم.

امیدوارم در سال جدید آقاپسر بنده به سرگرمی دیگری علاقه مند بشه و هر وقت ما خواستیم اینجا دو کلمه بنویسیم راهمونو نزنه.

دوست دارم در سال جدید نوشته های همه پر از شادی و لبخند باشه.

درد و دل با یک عزیز

2007-02-23T00:11:00.000+01:00

لپتاپ نازنینم،
باور کن از خجالت روی نگاه کردن به مونیتورت را ندارم. پنج شش سال آزگار با تمام گرفتاریهای من ساختی و آخ نگفتی. شاید بیشتر از یک سال است که پاورجکت خرابه و به روی من نیاوردی. جیبم شاید خالی باشه ولی دلم که از سنگ نیست. از تو چه پنهون زنگ زدم به نمایندگیت. آقاهه میگه باید بفرستیش بیاد اینجا ما بازش کنیم. پنجاه یورو فقط باز کردنش. پنجاه یورو حتی یه کم بیشتر فدای سرت ولی فکرشو بکن، اینقدر ظالم؟ اینقدر بی ملاحظه؟ آخه من چطوری دلم بیاد تو رو بدم دست این جلادها. اصلن چطوری دلم آروم باشه که مامور پست رعایت حالتو میکنه؟ ها؟
تویی که حتی وقتی قرهکاکا بیشتر کلیدهاتو از جا در آورده بود و بعدشم دیدم دوتاشونو ناکار کرده بازم بزرگواری کردی و خم به ابرو نیاوردی باید بدونی چقدر پیش من عزیزی. وقتی به جای خالی اون دوتا کلید نگاه میکنم یا دست میزنم انگاری که دنیا رو سرم آوار شده. وقتی گاهی این بالا سمت راست مونیتورت پِتپِت میکنه دلم هُری میریزه پایین میگم نکنه دیگه به آخر خط رسیدی و میخوای بی خداحافظی ولم کنی بری. ولی بازم مرام میذاری و تنهام نمیذاری.
باور کن روزی نیست که بهت فکر نکنم. میدونم خیلی دوست داری بازنشت بشی یا اقلن یه کمکی برات بگیرم. من هم آرزوم شده این که بتونم یه کمکی زبر و زرنگ برات بگیرم. نشستم حساب کردم، سیوهشت تا اولویت دیگه هست که باید به جوری جمعشون کنم. همشون هم لنگ پولن. تو دلت مثل هاردت پاکه، برام دعا کن. اگه اونی که من میخوام شد و اینا این پوله رو دادن و اونا هم با یکی دو ماه فرصت اضافی که خواستم موافقت کردن قول میدم سر بقیه اولویتها شیره بمالم زودتر برای تو یک کمکی بیارم. شاید هم اصلن بازنشستت کردم. فقط دعا کن برام.

آنا دیلی گوُنی

2007-02-20T22:27:00.000+01:00

اورانچا که یادوما گلیور بو اول کشهدیر کی توُرکی یازییرام. بِلمه گَلیور اوخوماگی سیزینگ ایچی چتین اولا.
بیر بو لوریسّان تادلاروندان پیغام یولاموش کی بوُگوُن آنا دیلی گوُنوُدوُر گلینگ هامییانلی بیر زاد یازاگ. ایننی کی قشقایی دیلینه یازاسوم ییتردیر اِله قشقاییلاردان یازام.
بو بیزیم قشقاییلر جالوب خلقدیلّر. اوُزلرینی چوق آیروقسی بیلیِلّار. قدیمکی مثللرینن اولیور بیلنگ کی تادلارونان هچ آرا یوخلاریموش. اوُزلرینی تادلاردان چوق باشتر گوُریوللارموش.
بیر تعداد مثللرینّه آز قالموش کی تادلاری سوُیَلَر. اگر بورا یازام تادلارونگ شولوغی چیخر. پس یِیتردیر فقط اِله بیر شعر مأذونان یازام کی دِیور:
بیر مدتدیر چالقفادا قالموشام بیر طَرَفَه چاخاردایدی سل منی
بیر بیصفت تاتا بنگزر اولموشام قورخوم وار کی یوودمایا ال منی
کاکا گوُرم اگر بیر قشقایی بو یازاغی اُوخودی زحمتینی چکه بیلیر بلسینی تادلار دیلینه دونّره کامنتلر ایچینه یازا؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
برگردان:
روز زبان مادری
تا جایی که یادم میاد این بار اوله که ترکی مینویسم. فکر کنم خوندنش مشکل باشه.
یکی از این تات*های لرستان پیغام گذاشته که امروز روز زبان مادری هست و بیایین یه چیزی بنویسیم. حالا که به زبان قشقایی هست بهتره از قشقاییها بنویسم.
این قشقاییهای ما مردمان جالبی هستن. خودشونو خیلی جدابافته میدونن. از ضربالمثلهای قدیمیشون میشه فهمید که با تاتها هیچ میونه خوبی نداشتن. خودشونو از تاتها خیلی سرتر میدونستن. بعضی از ضربالمثلهاشون دست کمی از اهانت به تاتها نداره. اگه اینجا بنویسمشون سروصدای تاتها در میاد. پس بهتره به یک شعر از مأذون* بسنده کنیم:

دیرگاهیست در چالقفا ماندهام کاش به سمتی برد سیل مرا
از بیصفتی چون تاتها آکندهام ترسم که ندهد راه دگر ایل مرا

کاکا ببینم اگه یک قشقایی این نوشته رو خوند زحمتشو میکشه به زبون تاتها برش گردونه و توی کامنتها بنویسه.

* قشقاییها غیرقشقایی به خصوص فارسها را تات میگویند.
* میرزا ابراهیم مأذون و یوسفعلیبیگ (یوسف خسرو) معروفترین شاعران قشقایی هستند.

...

2007-02-19T23:51:00.000+01:00

ـ آقای جوان خرمآبادی پیشنهاد جالبی داده که روز اول اسفند که روز زبان مادری هست اهالی وبلاگستان مطلبی به زبان یا گویش مادری بنویسند. راستش من یکی که احتمالن اگر چیزی هم به زبان فاخر ترکی قشقایی بنویسم باید ترجمه اون رو هم بنویسم چون از وبلاگنویسها کسی را سراغ ندارم که به این زبان فاخر آشنایی داشته باشند. البته دوستان قشقایی ناوبلاگداری هستند که گاهی اینجا رو میخونند.

ـ پرستوی وبلاگستان پای مطلب قبلی نوشتن که خب خاطرات روزهای انقلابت رو بنویس تو هم. ایده خیلی جالبیه ولی فکر میکنم اولن حالا دیگه یه کم دیره و هم اینکه به نظرم میاد این میتونه یک حرکت فراگیر جالب باشه برای سال دیگه که مثلن اوائل بهمن شروع بشه. فکر میکنم گنجینه جالبی از روایات غیر حکومتی از انقلاب شکوهمند از توی همچین حرکتی در بیاد. البته متوسط سنی نویسندگان وبلاگشهر فکر کنم حتی از متوسط سنی دانشمندان هستهای هم کمتر باشه و خیلیهاشون اون روزها درک (باصطلاح علمای عظام) نکردن.

ـ امروز اینجا آخرین روز کارناوال بود که گروههای شرکت کننده با ساز و دهل و لباسها و قیافههای عجقوجق تو خیابونها راه میافتن و برای ملت تماشاگر خوردوریز و هلههوله پرت میکنن. قیافه بعضی از تماشاگرها از شرکتکنندها هم دیدنیتره. من واقعن در عین تحسین، تعجب میکنم از اهمیتی که حتی بعضی از این تماشاگرها به این کارناوال میدن و دم و دستگاهی که راه میندازن. البته در دهات ما به اون شدت و حدتی که مثلن در مرکز کلن یا دوسلدورف هست نیست ولی به اندازه کافی جذاب هست که حتی نیازی نبینیم بریم مرکز شهر. یه تعداد عکس گرفتم که سعی میکنم همین روزها چندتایی از اونا رو بذارم اینجا. اگه جلسه فردا توی شرکت برام دل و دماغی گذاشت شاید یه مطلب جداگانه هم در مورد کل مراسم غیر عبادی سیاسی کارناوال نوشتم.
حالا برم بخوابم که فردا حضور ذهن داشته باشم تا گرچه بعیده ولی شاید مخی زدیم که آهی بر ساز آن توان زد.

سندرم حاد

2007-02-15T23:47:00.000+01:00

هر سال همین بساطه. چند روز مونده به دهه مبارک فجر حس بدی بهم دست میده و توی خود دهه مبارک اوقاتم اساسی گهمرغی میشه. حتی سر کار هم به وضوح بیحوصله هستم.
عصاره فضائل شخصیتهای محترم نظام و رسانههای ملی که همانا دروغ شاخدار باشد عود میکنه توی این مناسبتها. همه دقیقن یادشون میاد که این ملت بزرگ چی میخواستن و چقدر دقیق و بی کموکاست گذاشته شد کف دستشون و چقدر باید شاکر باشند (و هستند) از این همه موهبت.
خیلی حس وحشتناکی بهت دست میده وقتی میبینی دارن بطور سیستماتیک دروغ و ریا و تزویر را در سلولهای یک ملت تزریق میکنن. تو این مدت برای اینکه کمتر حرص بخورم حتی بیخیال اینترنت میشم. دلم به هیچ کاری نمیره و فقط منتظر میمونم این سونامی تزویر و ریا بیاد بره.
خداوند باری تعالی را بسی شاکرم که مرا از پایوران جمهوری اسلامی قرار نداد تا مجبور شوم لاجرَم در چنین مناسبتهایی در صفحه جام جهاننما یا پهنه جراید از خاطراتم از انقلاب بگویم و از رشادتها و شهامتها و چهها و چهها.
از دوستان نازنینی که سراغ گرفته بودند یا پیش خودشون نگران غیبت صغرای این حقیر تلفنچی شده بودند ممنونم. ملال چندانی نبود. مختصر کسالتی بود که اسمش رو شاید بشه گذاشت: سندرم حاد نفرت از تزویر انقلابی.

پ.ن1: این نوشته احمد زیدآبادی رو بخونید و در هزاران ضرب کنید. شاید هم خودتون یکی از اون هزاران باشید.

پ.ن.2: چرا ما از خاطراتمون از انقلاب ننویسیم (ایف اپلیکبل البته).

سیوند، پاسارگاد، پتیشن

2007-02-05T00:26:00.000+01:00

شنیده میشود تا چند روز دیگر سد سیوند آبگیری میشود. از مدتها پیش نگرانیهایی در مورد تهدید پاسارگاد و حتی زیر آب رفتن با آبگیری سد سیوند مطرح بود. یک سایت هم تحت نام کمیته بینالمللی نجات دشت پاسارگاد تشکیل شده و از جمله پتیشنی را برای امضاء پیشنهاد در سایت در دسترس گذاشته است.
این یکی از موارد نگرانی برای منافع و آثار ملی است که شاید هر روز به عنوان یک ایرانی در دنیای مجازی اینترنت میبینیم و نگرانمان میکند البته. چند نفری از وبلاگنویسهای ایرانی هم در اینمورد ابراز نگرانیهایی کردهاند و حتی تا حدودی کار به گله کشیده که چرا وبلاگنویسها اینقدر به این مورد مهم بیتفاوت هستند.
بیاییم دقیقاً از همین نقطه به قضیه نگاه کنیم، چرا؟
خاطرتون هست اون عکسهایی که دریاچهای را نشان میداد که مثلاً دور پاسارگاد تشکیل شده بود و چند نفر هم در اون شنا میکردند؟ خب بعدش هم معلوم شد عکس ساختگی هست و پاسارگاد غرق نشده. اون عکس و نمونههای مشابه متنی اون که کم هم نبودند نقش چوپان دروغگو را بازی کردند. کل قضیه تا حدود زیادی لوث شد.
این رفتار فقط به مورد پاسارگاد نیست. هر روز با خبرهای ریز و درشت از این نوع طرفیم. بیشتر اوقات هم سر و ته خبر معلوم نیست. راست و درستش را هم نمیشه به این راحتی در آورد. نتیجه؟ اول بی اعتمادی، و بعد کم کم بی اعتنایی. حتی وقتی که اصل مسأله مشخص است شعارها و اظهار نظرهای مشعشع در مورد اون موجب بی اعتمادی میشه. مثلاً این شعارهای اولتراناسیونالیستی که آقا این حکومت قصد داره ملت بزرگ ما رو از پیشینه غنی فرهنگی خودش محروم کنه چقدر واقعیت داره و چقدر میتونه به حل مشکل کمک کنه؟

یکی از جالبتیرین نمونههایی که برای مشکل سد سیوند و پاسارگاد میتوان یافت مشکل سد اسوان بر روی رود نیل و میراث فرهنگی مصر است. در این پروژه، تعداد زیادی از سایتهای باستانی مصر در معرض تهدید بودند و دولت مصر و یونسکو با استمداد از جهانی اقدام به نجات این سایتها کردند. یکی از عظیمترین کارها جابهجایی معبد عظیم ابو سمبل به نقطهای مرتفعتر بود به این شکل که این معبد غولپیکر سنگی را به قطعات کوچک بریده و به محل جدید منتقل کرده و در آنجا قطعات را دوباره به هم چسباندند. همین حرکت که در نوع خود تقریباً بینظیر بود باعث معروفیت جهانی این معبد شد و هنوز که هنوز است هر سال سیل توریستها را به سمت جنوب مصر برای دیدن این معبد و سایر آثار باستانی مصر در آن منطقه میکشاند.

من مایلم به چند نکته (درست یا غلط) در مورد مشکل سد سیوند اشاره کنم:
ـ مخالفت با رژیم حاکم یا حتی نفرت از آن یک چیز است و نگران میراث فرهنگی و منافع ملی بودن یک چیز. این دو همیشه لزوماً یکی نیستند. همانطور که ژستهای پوپولیستی آقای رئیس جمهور مذموم است روشهای پوپولیستی در خلط دفاع از منافع ملی و انزجار از سیستم هم بازده منفی دارد و باعث با اعتمادی میشود.
برای مثال بنده با این فرمایش آقای دکتر ورجاوند که با آبگیری سد سیوند دریاچهای به طول سیصد کیلومتر تشکیل میشود بیشتر از آن که نگران شوم خندهام میگیرد. به خودم میگویم رود مردنی پلور و این فرمایشات؟
یا مثلا وقتی یک آقایی میآید استدلال فنی کند که پاسارگاد را آب خواهد گرفت و همان اول کار میگوید مثل تمام این 27 سال گذشته که با میراث باستانی ما چنین و چنان کردند دارند باز هم چنین و چنان میکنند آدم اگر مثل خود ایشان مطلع نباشد که در این مدت با میراث باستانی چه شده است دیگر استدلال ایشان را هم بیخیال میشود.

ـ همیشه تمدنها با آب نسبت بسیار نزدیک داشتهاند. مشکل این است که تمدنهای جدید هم به این با همین آب شکل میگیرند و نیاز دارند این آب را مهار کنند. اتفاقاً سدسازی هم بیشتر در جاهایی لازم میآید دارد که تمدنهای کهن داشتهاند. نگاه کنیم ببینیم آنهایی که تمدنهای کهن مثل ما داشتهاند به وقت سد سازی امروز با تمدن دیروز چه میکنند.

ـ آقای کروبی یک بار گفته بود ما یک امام زمان داشتیم که اینها دارند خرجش میکنند. این شاید بیشتر نگرانی ایشان از منابع قشر خودشان بود. ما جماعتی که گاهی چیزی مینویسیم و نوشتههای امثال خودمان را میخوانیم و اسم خودمان را گذاشتهایم وبلاگنویس هم منابعی داریم که یکی از آنها همین پتیشن نوشتن یا کارهای مشابه آن است. استفاده نادرست از آن این منابع را از سکه میاندازد و کمکم این ما را از این منبع خلع میکند. نمونه ملموستر سوختن منبع شاید راهاندازی تلویزیون اپوزوسیون باشد. هرکس از راه رسید برای خودش تلویزیونی راه انداخت از قبلی بیمحتواتر و آبکیتر تا این که نوبت به جناب هخا رسید. حالا دیگر تلویزیون اپوزوسیون بیشتر مایه انبساط خاطر است تا سخنگوی کسی یا جریانی.

ـ در کشوری که باید اول بودجه جمکران و سازمان تبلیغات و حماس و حزبالله و صدتا کوفت و زهرمار دیگر تم و تمام ردیف شود و آنگاه گوشه چشمی به مسائل پیش پاافتادهای مثل سد و راهآهن و مترو بشود من یکی سعی میکنم خیلی مواظب باشم ببینم مخالفتها با این مسائل چقدر با منافع ملی انطباق دارد و چقدر صرفاً از بغض رژیم است. شعارهای اولتراناسیونالیستی که از کورش و داریوش اینطرفتر نمیآیند هم برایم همانقدر گوشخراش است که فریاد وااسلامای آنهای دیگر.

I am alive

2007-02-02T08:52:00.000+01:00

چند روزی ناخوش بودم. سردردهای میگرنی هم وقت گیر آورده بودند و به این ناخوشی اضافه شده بودند. دلم برای خوندن و نوشتن شده یه اپسیلون.

تا بعد.

غضنفرها و حقوق زنان

2007-01-28T17:47:00.000+01:00

ـ همین چند وقت پیش بود که با خرج ملت و میزبانی رسمی وزارت خارجه کنفرانس هالوکاست را برگزار کردند. موضوع برای همه دنیا یک تابو هست. به هر دلیلی که میخواد باشه. تنها اتفاقی که برای این افراد افتاد جدا شدن همسر یکی بود و اخراجش از یک جمع غیردولتی که در آن عضو بود. انگار هیچ دولتی عقلش نمیرسید این افراد رو در قبل از خروج یا در بدو ورود بگیره و بندازه زندان.
ـ هنوز چند روز بیشتر از دستگیری چند نفر ایرانی در کردستان عراق نمیگذره. این افراد یا در مأموریت دولتی بودهاند یا با تصمیم شخصی به آنجا رفتهاند مثلا برای گردش. در عرف جهانی وقتی حتی شهروند عادی یک کشور در کشوری دیگر دچار مشکلی میشود آبروی دستگاه دیپلماسی کشور بستگی به چگونگی حل مشکل شهروند خود دارد. فعلاً که این افراد مهمان آمریکا هستند. کشته شدن خبرنگاران ایرانی در مزارشریف به دست طالبان هم که هنوز خاطرمان هست.
ـ تعدادی زن ایرانی قرار بوده در یک کارگاه آموزشی در هند شرکت کنند. سه نفر از آنها دستگیر میشوند و مهمان دانشگاه اوین میشوند و برای بقیه هم خط و نشان کشیده میشود که عواقب کارشون با خودشونه. این افراد دیر یا زود از اوین میآن بیرون. از همین حالا هم طرف پیروز ماجرا هستند چون همین دستگیر شدنشون و اخبار و حواشی اون در پیشبرد اهداف و رسوندن صداشون به مردم کم تاثیر نداره.
ـ یک زمانی شرکت در کنفرانس برلین براندازی بود. تازگیها کوالالامپور و دهلی هم مورددار تشخیص داده شدن. میترسم چند وقت دیگه در ریاض و کابل هم گردهمایی حقوق بشر تشکیل بشه و سروکار ما با همین غضنفرهایی باشه که هست. حالا این خانم نگران سیاستهای استفاده از مسئله حقوق بشر هستن. نه خواهر، جای نگرانی نیست، غضنفرای مهرورز خودشون خیال همه رو راحت کردن.

ژاپن اسلامی

2007-01-26T09:28:00.000+01:00

داشتم فکر می کردم شاید منظور از ژاپن اسلامی همون هیروشیما و ناکازاکی بوده. بعضی وقتا دوزاری آدم چقدر دیر میفته.

Sleeping man

2007-01-25T23:07:00.000+01:00

اینو که حتمن داشتین:

خب اینم داشته باشین:
راستی از ژاپن اسلامی چه خبر؟

کیهان افشاء می کند: نیمه پنهان گوجه فرنگی

2007-01-24T01:15:00.000+01:00

فتنه از زمین و آسمان میبارد. آنگاه که خناسان تمام راهها را میآزمایند و کیدشان جز به خودشان بر نمیگردد یکی از مرموزترین مأموریتها به عنصری معلومالحال واگذار میشود تا که شاید به خیال باطل خود در شور انقلابی ملت ما خللی وارد کنند. ولی زهی خیال باطل که ومکرو و مکرالله و الله خیرالماکرین.
چند روزی است که بوقهای استکباری و نوکران فریب خورده داخلی آنها نغمهای جدید ساز کردهاند در باب گرانی موجودی معلومالحال به نام "گوجهفرنگی". از آنجا که چشمان تیزبین برادران انقلابی ما از مدتها قبل به دنبال این عنصر و توطئههایش بوده و تمام فعالیتهای براندازانه وی را از نزدیک زیر نظر داشته این حرکات مذبوحانه برای ما و مردم ما هیچ تازگی نداشت و بر ما مسجل بود که طبل رسوایی این عنصر به صدا در خواهد آمد. حال که به حول و قوه الهی این نغمههای شوم جغدان داخلی و خارجی میرود تا بیش از پیش در درگاه خدا و مردم برملا و رسوا شوند شما ملت آگاه و انقلابی را در جریان تاریخ ننگبار و سراسر پلیدی این عنصر معلومالحال قرار میدهیم:
این عنصر برای اولین بار در قرن شانزدهم توسط استعمارگران از آمریکای جنوبی به اروپا آورده شد ولی از آنجا که مردم اروپا به ماهیت پلیدش پی برده بودند از مصرف آن سر باز زدند و تلاشهای استعمارگران سالها بی نتیجه ماند. فقط برخی افراد ساده لوح حاضر شدند از این سوغات استعماری به عنوان گیاهی تزئینی استفاده کنند و عموم مردم آن را سمی و خطرناک میدانستند. تنها وقوع قحطی در برخی مناطق مثل ایتالیا باعث شد این عنصر کمابیش به عنوان قوت لایموت مردم بیچاره استفاده شود. همچنین یک عنصر بسیار مشکوک که از سس این عنصر پلید در تهیۀ پیتزا که یک ابزار تهاجم فرهنگی است استفاده کرد هم در ترویج آن نقش زیادی داشت. منابع موثق به ما گفتند که تمام این قحطیها و پیتزابازیها کار شبکههای مافیایی بوده است که در قرون بعد تشکیل شدند.
استعمار حتی قادر نبود این عنصر را به مردم خود آمریکای جهانخوار هم بقبولاند به طوری که یکی از سرکردگان استعمار به نام توماس جفرسون که سومین به اصطلاح رئیسجمهور آمریکا بود به ناچار خود دست به کار شد و حضور منحوس این عنصر را بر سر میر غذایش به نمایش گذاشت. از آنجا که جا انداختن این عنصر برای استعمار اهمیت بهسزایی داشت شخص معلومالحالی به نام سرهنگ رابرت گیبسن جانسون تصمیم گرفت در حضور جمعیت انبوهی از مردم یکی از شهرهای آمریکا یک سبد به اصطلاح گوجهفرنگی را یک جا بخورد. با زنده ماندن این شخص که البته جای سؤال جدی دارد مردم ساده لوح آمریکا اینگونه تصور کردند که این عنصر ضرری برای سلامتی جسم و روح انسانها ندارد. همکار دانشمد ما پرفسور حمید مولانا در یک بررسی دقیق و همه جانبه با توجه به وجود "سون" در نام هر دوی این افراد وابستگی آنها به لژهای مخفی فراماسونری را بر ملا کرده است.
استعمار برای رواج این عنصر در میهن اسلامی ما با موج مخالفت باور نکردنی مردم دینباور ما مواجه شد به طوری که مردم بدان نام "بادنجان ارمنی" دادند. معروف است که مردی از مردان خدا چون فرزند ناخلف دید که در حال تناول این موجود پلید بود خروش برآورد که: عرق خوردی دم بر نیاوردم، قمار کردی هیچ نگفتم، جنده به منزل آوردی چشم پوشیدم ولی تحمل نتوانم کرد که "بادنجان ارمنی" هم بخوری. آری مردم ما اینگونه دلیرانه در مقابل هجمۀ استکبار ایستادند.
این عنصر خودفروخته برای اینکه به اهداف پلید اربابانش جامۀ عمل بپوشاند با همکاری عناصری معلومالحال در رژیم طاغوت سعی در هرچه ارزانتر فروختن خود کرد تا شاید از این رهگذر جایی در سبد مصرفی مردم ما باز کرده و به استحاله فرهنگی ملت آگاه ما بپردازد. ولی زهی خیال باطل. ملت ما با دادن عنوان "فرنگی" به این عنصر خود فروخته به تمامی جهانیان ثابت کرد که هیچگاه از دسیسه های استکبار غافل نیست.
حال که برای چندمین بار در آستانه جشن خودکفایی در زمینه تکنولوژی صلحآمیز هستهای هستیم با همت مومنین نیکوکار این عنصر خودفروخته افشاء شده و دیگر قادر به فروش ارزان خود نیست فریاد و فغان از استکبار و نوچههای داخلیاش و حتی برخی نمایندهنما که نامشان اشتباهاً در لیست امضاء شده وارد شده بلند شده که پس مردم چگونه اُملت بخورند. ما از طرف ملت به این عناصر نادان اعلام میکنیم که مردم ما تصمیم خود را گرفتهاند و هیچ علاقهای به غذاهای استعماری مثل "گوجه فرنگی" و "اُملت" نداشته و ندارند. مردم ما از امروز به جای این هلههولهها پسته، خاویار و کشک خواهند خورد.

آرت بوخوالد مرد. بقای عمر آقای جوادی باشه ایشالا

2007-01-18T22:59:00.000+01:00

بخش عمدۀ پول توجیبی روزانهام در دوران نوجوانی که بیشتر هم حاصل کار تابستانی بود صرف خریدن و خوندن انواع مجله میشد از ورزشی گرفته تا اجتمایی تا علمی و غیره. این وسط با مجله اطلاعات هفتگی بیشتر از همه اخت بودم. در همین مجله هم بود که با نام آرت بوخوالد و طنز او آشنا شدم. جالبترین چیزی که از اون زمان کاملاً یادم مونده اینه که از این آقای بوخوالد میپرسن مهمترین راز زندگیاش چیه. ایشون میگه این که بعد از سالها طنز نویسی فهمیده هیچ استعداد طنزنویسی نداره. بهش میگن خب بعد که این رو فهمیدی چی کردی؟ میگه هیچی، دیگه اونوقت طنزنویس معروفی شده بودم و نیازی به استعداد نداشتم. حتی اون موقع هم فکر میکردم این حرف ایشون چقدر در مورد سیاستمداران ما یا در کل مدیران رده بالای مملکت ما صدق میکنه.
در هر حال خدایش بیامرزاد و در فردوس برین جایش دهاد. هرچی خاک اون مرحوم هست عمر آقای فتحالله جوادی باشه که همین حالا چک کردم دیدم کماکان مدیر مسؤول و سردبیر این مجله هستند. بابا ایول، درست فکر کنم از روز اول انقلاب تا حالا.
دم آقای بوخوالد گرم که با مرگش جانگدازش ما رو یاد خاطراتمون انداخت. یک آقایی اون زمانها توی این مجله اطلاعات هفتگی پاورقی طنز و داستان مینوشت با اسم مستعار "م.بهزاد". اسم واقعی ایشون فکر میکنم "محمدرضا اخبارینیا" بود. کسی از ایشون خبری نداره؟
یک بخش خیلی جالب هم داشت این مجله به اسم "عکسها و حرفها" که اینقدر طرفدار داشت که اولیاء مجله مدعی بودند که خارجیها هم از این کار ایده گرفتن و از این حرفا. حالا اگه عکس این قضیه بود هم به ما مربوط نیست ولی ما که از این بخش خیلی لذت میبردیم.
بعدها که چندباری اتفاقی این مجله رو نگاهی کردم دیدم که هی داره زردتر میشه. شاید هم به خاطر زیاد شدن نشریات زرد دیگه برای بقا مجبور شده بودن همرنگ جماعت بشن.

اختراعی به نام منچ

2007-01-17T00:21:00.000+01:00

مجله فوکوس که معرف حضور انورتون هست. این مجله فوکوس یک سردبیر معروف هم داره به اسم هلموت مارکورت (Helmut Markwort) که وزنهای هست برای خودش در مطبوعات آلمانیزبان. حالا ما با این آقا کاری نداریم. یادم میاد وقتی یورو جای پولهای جورواجور را در اروپا میگرفت این مجله اصطلاح جدیدی را بین مردم جا انداخت که هنوز هم به وفور ازش استفاده میشه. در زبان آلمانی به یورو میگن اُیرو. حالا این مجله اومده بود با اشاره به موج گرانی که با اومدن یورو همراه شده بود اسم این پول جدید رو به کنایه گذاشته بود تُویرو (Teuro) که خب کلمه تویِر (Teuer) به معنی گران را تداعی میکرد. حالا ما با این کارهای این مجله که در راستای تشویش اذهان عمومی هست و بعضی جاها جرم هست و اصلا میشه ایکی ثانیه درِ مجله رو گل گرفت هم کار نداریم.
این جناب مجله فوکوس توی شماره آخیر سالش اومده کلی آمار ردیف کرده در مورد هر چیزی که دلتون بخواد، از میزان در آمد اقشار ملت بگیر تا درصد صکص نوجوونها در انواع مدارس الخ. حالا ما با این کار ایشون هم چندان کاری نداریم یعنی بعداً شاید کار داشتیم. ما یک غوری کردیم در بخش اختراعات آلمانیها در قرن بیستم که چیزای جالبی داشت مثل خمیر دندون و چای کیسهای ولی راستش یک چیزی این وسط نظرمون رو جلب کرد که برامون بسی جالب بود و ابداً دلمون نمیاد این مهم را با شما خواننده گرامی در میون نذاشته باشیم.
و اون اینکه این بازی منچ که به خصوص ما ملت ماقبل اینترنت باهاش کلی تفریحات سالم انجام دادیم هم برای خودش اختراعی بوده و ما نمیدونستیم. اون هم اختراعی بس سترگ در قرن بیستم.
خلاصه اینکه یک آقایی به نام جوزففریدریشاشمیت ظاهراً در سال 1905 این وسیله رو میسازه ولی سال 1907 یا 1908 بوده که به فکرش میرسه از این بازی برای سرگرم کردن سهتا پسر بازیگوشش کمک بگیره. حالا معلوم نیست دقیقاً چه موقع ایشون اسم این بازی رو میذاره: (Mensch, ärgere dich nicht) عصبانی نشو بشر . وجه تسمیهاش ظاهراً اینه که وقتی که حریف آدمک شما رو میزنه ومیذاره بیرون به شما میگه خالا شما خودتو ناراحت نکن.
خلاصه این بازی به زودی بین دوست و همسایه هم کلی طرفدار پیدا میکنه و نهایتا این آقا در سال 1914 به فکر تولید انبوه منچ میافته. به نظر میرسه اسم منچ در فارسی دقیقا از روی همین اسم برداشته شده مثلا با دیدن این اسم خارجکی روی جعبه بازی.
اوائل کار چندان موفقیتی نداشته کار این بابا تا اینکه در خلال جنگ جهانی اول سه هزارتا از این بازی رو به بیمارستانها هدیه میکنه تا سربازهای زخمی با اون سرگرم بشن. همین کار میشه پایه موفقیت ایشون، چون سربازها که از این بازی خوششون اومده و خاطرات خوبی باهاش داشتن این بازی رو با خودشون به زادگاههاشون میبرن و بقیه ملت رو هم عادت میدن و خلاصه براش مشتری جمع میکنن طوری که تا سال 1920 بیش از یک میلیون از این بازی به فروش میره و در کشورهای آلمانی زبان به محبوبترین بازی دستجمعی تبدیل میشه و تا حالا بیشتر از هفتاد میلیون نسخه فروش داشته.
آقای اشمیت هم از خدا خواسته تنور رو که گرم میبینه نون رو اساسی میچسبونه و شرکتی راه میندازه به نام بازیهای اشمیت و کلی تولیدات جدید مثل پازل و خلاصه که بعله دیگه.

بده که آدم لوس و ننر باشه؟

2007-01-12T01:50:00.000+01:00

زمان دانشجویی روزی یکی از اقوام دانشجو شاد و شنگول اومد پیشم که میدونی چی شده، گفتم نه فقط میبینم که شنگولی. گفت دیشب وقتی با اتوبوس داشتم از اوین (دانشگاه ملی، نه زندان اوین) میاومدم با یه خانوم مسن سر ایستادن در اتوبوس حرفم شد و ایشون برای این که حال منو بگیره بهم گفت سوسول. پسر، اولین بار بود که یه توهین اینجوری بهم چسبید. از اون موقع تا حالا کلی احساس خوشتیپی بهم دست داده. گفتم خوشتیپ که بودی. گفت ولی وقتی یه خانوم شمال شهری بهم گفت سوسول دیگه شک و تردیدم رفع شد.
حالا شده حکایت کار این آقای نبوی عزیز ما. ورداشته به ملت میگه لوس و ننر فکر میکنه کسی اوف میشه مثلاً. آخه آقای طنزنویس بزرگ، این هم شد سرکوفت زدن؟ سرکار که باید با سیر تغییر تدریجی معنی کلمات از لحاظ بار مثبت و منفی اونها آشنا باشید. خب اول میگشتید میدیدید در سنوات اخیر این جور عنوانها مثل سوسول و بچه لوس و ننر را چه کسانی به چه کسانی دادهاند. هر کلمهای با قشری که اون رو به کار میبره باز تعریف میشه در این دیار. اگه دقت کنید میبینید اصلا این کلمات چقدر خوش اقبال بودهاند این اواخر. منحنی نسبت بار مثبت به بار منفی اینها به شکل اکپونانسیلی صعودی بوده. نقطه عطف خط خوشنامی این کلمات خوشبخت شاید شعار "سوسولا دست نزنن النگوهاشون میشکنه" باشه.
خب برادر من اقلاً میخواستی ضدحال بزنی این همه کلمه بدشانس و بداقبال، یکی از اینا رو ورمیداشتی میکوفتی تو سر این جماعت. هم حسابی حالگیری کرده بودی هم به سیر افت شخصیت این کلمات کمک کرده بودی. چی؟ کدوم کلمات؟ خب مثلا همین کلمه سردار رو نگاه کن، دلت به حالش کباب نمیشه؟ انصافاً این کلمه چه کسی رو دیگه یاد سورنا یا آریوبرزن یا اقلا همین مالک اشتر یا ابومسلم میندازه؟ چی فرمودین؟ شکم گنده؟ مدال؟ ملاقه؟ قاچاق؟ عتیقه؟ دارین تو فرهنگ لغات دنبال چیزی میگردین؟ حواستون با بندهاس؟ خلاصه زیادند از این کلمات که کارشان ز خوشنامی به بدنامی کشید آخر. بسیج، ملت، خودکفایی، خدمت، تعهد... خب باشه بسه. حالا اینها را داشته باشید برای روز مبادا اگه یک وقت خواستید حال دشمن رو بگیرید. ما سوسول جماعت دلگیر که نیستیم هیچ، چاکر آقا داور هم هستیم. مرام ما اینجوریاس دیگه. آخ ببخشید، شرمندهی منش طنازتون که گفتم داور، یادم نبود از داریوش سجادی سند رفیق جونجونی بودن خواسته بودین برای نامیدن شما به این نام. راستی گفتم دشمن یاد منحنی تغییرات این کلمه افتادم. حواستون باشه یک وقت از این کلمه برای بدنام کردن حریف استفاده نکنیدها. منحنیش شدیداً صعودیه. دیگه کم مونده فکر کنیم دشمن همین خودِ خودمونیم. بار منفیش داره به سمت صفر میل میکنه.
آهان، یک سری کلمات هم هستن که همچین یهویی زمین خوردن با منحنی نزولی نود درجه. مثلا شما فکر میکنید دیگه کسی عمرن اسم دخترشو بذاره هاله یا مثلاً رایحه ؟ یا مثلاً اسم فامیلی مهرورزی رو انتخاب کنه برای خودش ؟
دقت کنید آقای نبوی، معنی کلمات دیگه استاتیک نیست، کاملاً دینامیکه در فرهنگ ما ایرانیای نسل انقلاب.
ایمان بیاوریم به اعجاز دینامیک کلمات.

امضاء: یک تازه لوس و ننر شده

پ.ن:از راوي.

یک نویسنده و یک مجله

2007-01-10T14:19:00.000+01:00

یکم:احتمالاْ نوشته های محمد قائد را در روز خوانده اید. قلم و ذهن توانایی داره. مثال ها و شواهدی که چاشنی بحث می کنه مطلب را خیلی دلچسب می کنه. نوع نگاه او به هر مقوله ای هم معمولا تازه و بکر هست.هر وقت کسی در وبلاگش کتابی رو معرفی می کنه که به نظرم جالب می آد آه از نهادم بلند می شه که چرا همین حالا نمی تونم برم بخرمش. چپ و راست هم که نمیشه مزاحم دوست و آشنا شد.وقتی ایشون یکی از کتاب های این آقای قائد را معرفی کرد همین وضعیت بود دوباره. البته در این مورد ما باز هم به فک و فامیل رو انداختیم ولی آخر چه شود. خوشبختانه دیروز از طریق یکی از لینک های صبحانه متوجه شدم این آقای قائد یک وبسایت داره که کلی از نوشته هاش رو اونجا میشه یافت.
دوم: مجله آلمان با همکاری وزارت خارجه آلمان منتشر میشه و می تونه منبع خوبی باشه برای کسانی که میخوان در مورد آلمان اطلاعاتی به دست بیارن. یک اشتراک یک ساله مجانی هم برای دانشجوها و اساتید و اینا داره. در ویرایش اینترنتی اون معمولا یک مسابقه ساده هم داره که معمولا جواباش توی همون شماره هست ولی جوایزش بدک نیست. شماره جدیدش در مورد اتحادیه اروپایی هست که ریاست دوره ای اون از امسال با آلمان هستش. این مجله به چندین زبان منتشر میشه ولی ویرایش فارسی هنوز نداره. شاید هم ورداشتیم یه کامنت براشون نوشتیم که آخه چرا مرد حسابی (شاید هم زن حسابی).

اعدام صدام و یک نکته

2007-01-09T00:52:00.000+01:00

تا آنجا که بنده دیدم بجز عده اندکی، موضع وبلاگشهر در برابر اعدام صدام حسین یک وجه اشتراک داشت: با اعدام مخالفیم حتی اگر برای صدام حسین باشد.
جای بسی خوشوقتی است این. موضع وبلاگشهر فارسی را نمیتوان به کل جامعه ایران تعمیم داد به خصوص در مورد صدام حسین. حتی شاید تعمیم آن به قشر نخبه یا روشنفکر هم ضریب خطای بالایی داشته باشد ولی پتانسیل آن را در هر حال نمیتوان دستکم گرفت.
حالا همین وضعیت را برای داخل کشور در نظر بگیریم. آیا حاضریم همین موضع را برای هر شخص ایرانی هم داشته باشیم صرفنظر از عملکرد او در بیش از ربع قرن در هر شرایطی؟
در نظر بگیریم که این موضعگیری در مورد اعدام صدام در هر حال میتواند یک ژست روشنفکری قلمداد شود بخصوص وقتی که قدرت تغییر دادن چیزی را هم نداریم.
البته اینجا صحبت از عموم مردم نیست که به بهانه سوسکی هم که شده آمادهاند هر آن قدرت تخریب خود را به نمایش بگذارند و به خصوص به مکانهایی مثل بانکها به عنوان سمبل ظلم و جور محبت ویژه دارند. حتی صحبت از روشنفکر جماعت هم نیست که اصلا تعریف مناسبی از آن در جامعهای مثل ایران نمیشود به دست داد. تازه اگر هم بشود از موضعگیری و علمکرد رنگ و وارنگ این جماعت در این مواقع فقط میشود شاخ در آورد.
صحبت دقیقاً از شهروندان وبلاگشهر است یعنی همین جماعتی که قرار است انشاءالله تعالی ساماندهی بشوند.
چقدر حاضریم در مقابل حکم اعدام بایستیم حتی اگر برای کسی باشد که کینه او را سالها در سینه انباشتهایم ؟ چقدر حاضریم سینههایمان را از کینه خالی کنیم تا جایی که در چنان روزی هیچ کسی را در مستحق چنین حکمی ندانیم؟
آیا حاضریم همین امروز امضاء کنیم که "من در هیچ شرایطی به اعدام هیچ شخصی در کشور ایران رضایت نمی دهم" ؟

مصیبت های قاچاق سنجاب

2007-01-07T12:37:00.000+01:00

روزی روزگاری در سرزمینی دور شاید هم نزدیک داشتن نوعی از سنجاب قدغن همی بود. این سنجابها فقط در جنگل حفاظت شدهای یافت میشدندی که پستهای بازرسی متعدد داشتی و قاچاق سنجاب از آنجا بسی سخت بودی. البته چند نفری هم استثناء بودندی و از این سنجابها داشتندی که هم پزها بدادندی و هم حتی بچه سنجابی هم از دیگران دریغ داشتندی.
مردی از مردان آن دیار را که این وضع بسی گران آمدی فکری بکر در نظر آمدی که گر من به جنگل شوم و به هر زحمتی سنجابی به در آورم شهرتی بس فراوان به هم زنم و قیمتهای کلان از برای آن طلب توانم کردن. او که به تولید موالید علاقه بسی داشتی فکری بکرتر هم کردی که آنگاه جفتی از برای سنجاب اول از جنگل بیاورم و بچه سنجابهای فراوان تولید کنم به مردمان دهم و بسی امتنان حاصل همی کنم.
دوستان نصیحتها بسی کردندی ولی در وی اثر هیچ نکردی که ثابتقدم مردی بود. به جنگل شد و سنجابی در کیسه کردی و کیسه در تنبان استتار کردی و راه بازگشت گرفتی.
به بازرسی اول چون رسیدی یاران همی دیدند که بیقرار شدی و بر خود پیچیدی و بیتابی همی کردی. یاران نگران بسی شدندی ولی استوار مردی بود وی و به سلامت از بازرسی گذشتی.
به بازرسی دوم چون رسیدی یاران باز همی دیدند که بیقرار بسی شدی و چهره در هم کردی و رنگ صورت به تیرگی گرویدی و یاران بینهایت نگران کردی ولی استوار مردی بود او و به سلامت از این بازرسی هم گذشتی و یاران در شعف آوردی.
به بازرسی آخر چون رسیدی یاران باز همی دیدند که بیقراری از حد شدی چهره سخت در هم کردی رعشهای سخت عجیب در پیکر افتادی و ناگاه فریاد از جگر برآوردی و دست در تنبان کردی و سنجاب به در آوردی به سمتی پرتاب کردی.
یاران افسوس بسی خوردندی و نصایح به یاد آوردندی و شرح داستان از وی شندین خواستندی.
یار ثابت قدم قصه غصه چنین گفتی که چون به بازرسی اول رسیدمی سنجاب از کیسه به در شدی و ...های من یافتی و فندق همی انگاشتی و فندق بازی همی آغازیدی ولی تحمل توانم کردی.
و چون به ایستگاه دوم رسیدمی ... من بیافتی و لانه خود انگاشتی و در لانه شدن خواستی ولی تحمل توانم کردی.
اما چون به ایستگاه آخر رسیدمی فندق ها در لانه بردن خواستی و این یکی تحمل نتوانستم آوردی که روزگار در نظرم تیره و تار همی شدی.
ثابتقدم مردی بود او بیهمتا.

مگر ساماندهی ایراد دارد؟

2007-01-03T23:53:00.000+01:00

گاهی بعضی کارها اونقدر آبکی هستند که آدم در حالی که میخواد یا لازم میبینه که ایراد کار رو بگه احساس میکنه روش نمیشه. کار اینقدر چیپ هست که ازش ایرادی بگیری همونقدر ضایع هست که ایراد نگیری.
فرض کنید یک نفر یک کتاب قطور به شما بده که بخونید و نظرتون رو در موردش بگید. حالا اگه در همون خط اول چندین غلط تابلو ببیند به طرف چه جوابی میدید؟
حکایت این برادران ساماندهی هم شده حکایت اون خطیبی که رفت بالای منبر و در همون اولین جمله گفت: خسن و خسین سه دغتران معاویه بودند.
خدا میدونه چه جلسهها گذاشتن برادرها با هم و چایها نوشیدهاند و چه راهکارها اندیشیدهاند چه پولهایی حیف و میل شده این وسط تا رسیدن به این دوتا سایتی که با فن بزنبرو ثبت شده و با تکنیک کپیپیست راه افتاده که مثلا دمار از روزگار وبلاگنویس جماعت بکشند.
حقیر باز هم بر ذمه خودش میدونه که به باگهای این بازی سامانیدن بپردازه ولی باید اعتراف کنه هرچی برای دیباگ کردن بازی یلدا به زحمت افتاد و مجبور شد از چیزی به نام مغز هم کمک بگیره اینجا برعکس بود. سر و ته ماجرا در بازه زمانی نوشیدن یک قهوه به هم اومد اینجا.
حقیر تلفنچی در همینجا اعلام میدارد که منبعد از پذیرش دیباگ پروژههایی که در آنها از چیزی به نام فکر استفاده نشده بخصوص از سازمانهای دولتی و ارگانهای وابسته معذور است.
عرض شود که ریز اطلاعات سایتی که قرار است اطلاعات سایتهای خلقالله را ثبت و حفظ کند بدین شرح است:

domain: samandehi.ir

remarks: (Domain Holder) khodsansoori shod

remarks: (Domain Holder Address) No.549,above of taleghani St., Valie Asr Ave., Tehran, IR 1593613543

admin-c: nic18457h18

tech-c: nic18457h18

zone-c: nic18457h18

nserver: ns1.wildhoster.com

nserver: ns2.wildhoster.com

person: khodsansoori shod

remarks: ---

address: Valiasr ST , Above Of Taleghani ST , Building 549 ,6TH Floor,16th Unit

e-mail: admin@ khodsansoori shod .com

phone: xx63266

fax-no: xx53398

nic-hdl: nic18457h18

IP Address: 204.15.8.253

OrgName: FeBox LLC

OrgID: FEBOX

Address: 65 Cheyenne St

City: Tinton Falls

StateProv: NJ

PostalCode: 07712

Country: US

NetRange: 204.15.8.0 - 204.15.15.255

CIDR: 204.15.8.0/21 #

NetName: FEBOX-1

NetHandle: NET-204-15-8-0-1

Parent: NET-204-0-0-0-0

NetType: Direct Allocation

NameServer: NS01.FEBOX.COM

NameServer: NS02.FEBOX.COM

Comment: http://www.FeBox.com

RegDate: 2005-08-01

Updated: 2005-09-19

RTechHandle: ATR16-ARIN

RTechName: ARIN Technical Role

RTechPhone: +1-908-517-5206

RTechEmail: khodsansoori shod

OrgAbuseHandle: AAR30-ARIN

OrgAbuseName: ARIN Abuse Role

OrgAbusePhone: +1-908-517-5206

OrgAbuseEmail:

OrgNOCHandle: ATR16-ARIN

OrgNOCName: ARIN Technical Role

OrgNOCPhone: +1-908-517-5206

OrgNOCEmail: khodsansoori shod

OrgTechHandle: ATR16-ARIN

OrgTechName: ARIN Technical Role OrgTechPhone: +1-908-517-5206

OrgTechEmail: khodsansoori shod

خب اینکه حالا باگ کار کجاست دیگه مشکل شما برادر و خواهر وبلاگدار است نه مشکل برادران ساماننده.

تبریکات

2007-01-01T14:27:00.000+01:00

کاکاتون سال نو میلادی رو به تموم اونایی که یه جورایی خودشونو با سال میلادی تنظیم می کنن تبریک میگه. علی الخصوص خیل عظیمی از اهالی وبلاگستان فارسی که روزهای آخر هر ماه میلادی وضع ته جیبشون بی شباهت به ته جیب حقیر تلفنچی نیست.
حالا درسته که از مواجب دسامبر دیگه چیزی نمونده و تا آخر ژانویه هم کلی مونده ولی این دلیل نمیشه که کاکاتون یاد همه شما نبوده باشه موقع آتیش بازی باحال دیشب در آرنای کلن.
آره خلاصه ما چتر رو اونورا باز کرده بودیم دیشب.
جای همه تون خالی بود.

دنیای دیوانه ها

2006-12-31T11:39:00.000+01:00

روزگار غریبی است نازنین.
دنیای ما را هنوز هم دیوانگان راه میبرند. هزاران قلم توانا این روزها از پایان یکی از این دیوانهها خواهند نوشت. ولی صدها دیوانه هنوز در جایجای این سیاره کوچولو، مستانه میتازند.
دنیای ما شاید فقط آن قدر خوب شده باشد که دیوانهها نتوانند پایان خوبی داشته باشند. گاهی هم دیوانهای پایان دیوانهای دیگر را خراب میکند. شاید هم دیوانهای سر دیوانهای را زیر آب کند تا بر دیوانگیهای خودش سرپوشی باشد. آخر بعد از آن همه دیوانگی این که پایان یک دیوانه چه شکلی باشد چه فرقی میکند نازنین.
این یکی دیوانه شاید هم بدشانسی آورد که در این نقطه از سیاره کوچولوی ما دست به دیوانگی زد. اینجا آخر بوی نفت میدهد و دیوانههای بزرگتر عجب بوی نفت دیوانهترشان میکند. اینجا دیوانهها همیشه برای هم شاخ و شانه میکشند و دیوانه بزرگتر هم بازی را هر وقت که بخواهد به هم میزند. شاید اگر او دیوانهای بود در جای پرتی در آن قاره فقیر که بوی نفت نمیداد حالاحالاها میتوانست دیوانگیاش را بکند.
میدانی نازنین، این دیوانهها برای دیوانگیهایشان بعبعی لازم دارند. بعبعی بیشتر، دیوانگی بیشتر. بعبعی که باشد دیوانه خودش پیدا میشود. بعبعیها دنبال هر دیوانهای راه میافتند. اصلاً دیوانهزی هستند بعبعیها.
دنیای خوب، نازنین، دنیایی است که بعبعیهایش آنقدر کم باشند که دیوانگی در آن دیگر ناممکن بشود. دنیایی که در آن هر روز از دیوانهها نگوییم و نخوانیم و نشنویم. دنیایی که دیوانههایش تمام شده باشند. پایان یک دیوانه پایان همه آنها نیست.
حسی را که داری این روزها به من هم بگو نازنین. آن طفل چندماههای که از زیر آوار در آوردیم یادت هست نازنین که پستانکی به دهان برای همیشه خوابیده بود. پدر و مادرش را نمیدانم کسی زیر آن خانهای که حالا شکل یک قیف بزرگ شده بود یافت آخر یا نه نازنین؟

برابری زن و مرد حتی در تابلوهای راهنما

2006-12-29T00:52:00.000+01:00

شهر وین یک کمپین جالب و خلاقانه برای برابری حقوق زن و مرد راه انداخته با نام "وین جور دیگری میبیند" که نشون میده چقدر بعضی از عادتهای روزمره مردم هم به نوعی نشان از نگاهی نابرابر به زن و مرد دارند.

شهری را تصور کنید که در آن چراغهای عابر پیاده آن شمایلی از یک زن را نشان میدهد یا علامت خروج اضطراری یک ساختمان زنی را در حال دویدن نشان میدهد نه مردی را. یا مثلاً در تابلو عبور دوچرخهسوار دوچرخه زنانه هم میشود نشان داد. قصه البته به همینجا ختم نمیشود، مثلاً در محلهایی که برای عوض کردن پوشک بچه در نظر گرفته شده هم میشود مردی را در حال عوض کردن پوشک بچه نشان داد. یا مثلاً در اتوبوس و ترن برای مشخص کردن صندلیهایی که برای خانمهای مسن یا حامله در نظر گرفته شده آقایی را نشان داد نشسته با بچهای بر روی زانو.
بانیان این طرح معتقدند که با این کار ذائقه بصری مردم به چالش کشیده میشه و وادارشون میکنه که نگاهی نو و برخوردی نو با مسئله داشته باشند.

البته این وسط تابلو راهنمایی "کارگران در حال کارند" که زنی دامنپوش در آن مشغول حفر زمین است و در یکی از پوسترهای کمپین هم استفاده شده بخاطر مقررات راهنمایی و رانندگی شانسی برای رسمیت یافتن ندارد.

اصل مطلب
خبر به در یاهو

چرا وبلاگ ؟

2006-12-28T01:07:00.000+01:00

قبل از اینکه کرکرۀ اینجا را بالا بکشم چیزی نوشته بودم در مورد اینکه چرا تصمیم گرفتم وبلاگ داشته باشم. بعداً دیدم بیشتر شبیه خطابه شده است تا یک نوشته وبلاگی. ولی فکر میکنم حیف است که به شاهبیت مطلب اشاره نکنم.
گاهی نوشتهای کوتاه چنان آدم را تکان میدهد یا بهتر بگویم یقۀ آدم را محکم میچسبد که رهایی از آن حتی بعد از سالها محال است. نویسنده درست زده است توی خال یا بهتر بگویم وسط پیشانی باورهای تو. راست آمده است یقهات را گرفته با کلماتش. و من سالها پیش یقهام ناغافل افتاد دست یکی از این نویسندههای زبردست. آن غروبی که در اتاق دوستی در خوابگاه طرشت سرمقاله عباس معروفی بر یکی از شمارههای مجله گردون را میخواندم که به کسی که اسمش را گذاشته بود "خواننده طبقه متوسط" سخت تاخته بود. خواننده طبقه متوسط از نظر معروفی کسی بود که فقط مصرف کنندۀ تولیدات فرهنگی است و خود سترون است و خیری از او به فرهنگ و ادب نمیرسد. نشخوار میکند در یک کلام حاصل فکر دیگران را و پزی هم میدهد گاهی با انبان دانستههایش به دوست و آشنا بی اعتنا به این که چه بر آنانی میگذرد یا خواهد گذشت که رنج تولید را کشیدهاند.
یادم میآید در آن غروب کذایی فقط شانهای بالا انداختم و گفتم آخه معروفی عزیز من هم که مهندس بشم به صنف تو سرویس میدم دیگه. ولی یقهام دست معروفی ماند که ماند. بختک "خود مصرف کننده پنداری" آنی رهایم نکرد. آنروز استدلال من این بود که آخر اگر همه تولید کننده بشوند که بازار خود معروفیها کساد میشود. تازه، کو بازار مصرف؟ در شرایط آن روز از این استدلالها زیاد میشد کرد و به راحتی هم. آخر مگر خود آقای معروفی مطلب هر کسی ره در مجلهاش چاپ میکرد مثلاً که من به خودت زحمت تولید بدهم؟
با رواج وبلاگ تمام این استدلالها اعتبار خود را از دست دادند عملاً. حالا تو میتوانستی از لذت خواب قیلولهات تا کم فروشی بقالی سر کوچهتان و از مسافرت دور دنیایت تا خرابی سیم هدستت بنویسی. نه نیازی به آقای معروفی داشتی برای چاپش، نه ناز ناشر کشیدن لازم بود. نه غم تیراژ داشتی نه دغدغۀ بازگشت سرمایه. تولید به مصرف شده بود کالای فرهنگی. تو یک تولیدکننده بالقوه بودی با هر بضاعتی که داشتی. تازه مهمتر از همه، آقای معروفی هم دیگر نمیتوانست یقهات را بگیرد.

و من چقدر دلم میخواهد آن شمارۀ گردون را امروز داشته باشم.
و من چقدر دلم میخواهد کاری در برلین بیابم.
و من چقدر دلم میخواهد که گیس دختر سید جواد را بکشم.

درآمدی بر َویناختن

2006-12-26T17:39:00.000+01:00

در انگلیسی بهش میگن کریسمس، در فرانسه میگن نوئل و در ايتاليايی ناتاله. در آلمانی بهش میگن "وَیناختن (Wiehnachten) " به معنی شب مقدس.
میشه گفت انتظار ویناختن با "ادونت (Advent) کلید میخوره. اون وسط هم روز نیکلاس جای خودشو داره برای بچهها.
بد نیست نگاهی به این مراسم بندازیم.

Advent
Advent یک کلمه لاتین هست به معنای ورود یا انتظار ورود که حکایت از انتظار برای آمدن مسیح دارد. چهارتا یکشنبه قبل از وَیناختن شمارش معکوس Advent شروع میشه. چهارتا شمع باید تا قبل از وَیناختن روشن بشن. در هر یکشنبه یک شمع روشن میشه تا یکشنبه آخر که هر چهارتا روشن بشن. بچهها یک تقویم خوردنی هدیه میگیرن که به تعداد روز های از اول دسامبر تا روز وَیناختن خونههای کوچولو داره پر از معمولاً شکلات.بچهها هر روز خونۀ اون روز رو باز میکنن و شکلاتشو میخورن و به این ترتیب تا رسیدن وَیناختن روزشماری میکنن.

Nikolaustag
روز ششم دسامبر روز نیکلاس (Nikolaustag) است. غروب روز قبل بچهها قبل از خواب کفشهاشون رو لب پنجره یا پشت در میذارن تا شب سننیکلاس بیاد و یواشکی براشون هدیه بذاره توی کفشهاشون. در بعضی خانوادهها هم سننیکلاس (که معمولا یکی از نزدیکان هست که تغییر قیافه داده) خودشو به بچهها نشون میده. قدیما بچهها گاهی هم از سننیکلاس میترسیدند چون در واقع اون میبایست بر اساس کارنامه اعمال بچهها به آنها پاداش بده که ممکن بود تنبیه با ترکهای که همراه داشت رو هم شامل بشه. ولی این تنبیه دیگه انجام نمیشه، در عوض بچهها باید در طول سال مواظب اعمال خودشون باشن مبادا که نیکلاس به خاطر کارهای بدشون نیاد یا چیزهایی رو که دوست داشتن براشون نیاره.

Weihnachten
وَیناختن همون جشن تولد مسیحه که در کشورهای آلمانیزبان غروب روز بیستوچهارم دسامبر که بهش میگن غروب مقدس (Heiliger Abend) جشن گرفته میشه. بچهها با کمک بزرگترها درخت وَیناختن (Weihnachtsbaum) رو آذینبندی و چراغانی میکنن و آواز وَیناختن میخونن (یا اقلاً نوارش رو گوش میدن) و از همه مهمتر هدیههاشونو میگیرن. در بیشتر نواحی شمالی آلمان کسی که هدیهها رو میاره همون کاراکتر معروف با لباس قرمز، ریش سفید و کیسۀ پر از هدایا بر پشت است که هووهوو کنان میاد و هدیه بچهها رو میده. اسم این کاراکتر هست وَیناختنمن (Weihnachtsman) . در بیشتر نواحی جنوبی کسی که هدیهها رو میاره کاراکتر دیگری هست به نام Kristkind که فرشتهای هست نامرئی که با فرشتگان ملازمش از آسمان میاد و هدیههایی رو که بچهها آرزو کردن زیر درخت وَیناختن میذاره و میره ولی خودش دیده نمیشه. معمولاً بچهها قبلاً با کمک بزرگترها هدیههایی رو که دوست دارن روی کاغذی نوشتن و زیر درخت وَیناختن گذاشتن.
وَیناختن به خاطر درخت وَیناختن و هدیههاش و همینطور تعطیلاتش که به تعطیلات آخر سال وصل میشه مهمترین جشن برای بچهها هست.
عمو تلفنچی هم اینجا به همه شما میگه:

Fröhliche Weihnachten

Merry Christmas

Joyeux Noël

Buon Natale

پ.ن: با کامنت مداد سفید عزیز به روز شد

یلدا بازی

2006-12-24T02:50:00.000+01:00

راستش ما میخواستیم منتظر بمونیم سلمان خان ابولبشر این باگهای ذکر شده رو وریفای کنه ولی دیدیم با دعوت پرستو قضیه فرق میکنه.
آدم رو پرستوی وبلاگستان دعوت کنه فقط حق داره بگه
از تو به یک اشارت، از ما به سر دویدن.

اینم از کاکاتون:

1- ما عشایر بودیم قبل از اینکه من برم مدرسه. ما قشقاییها با زبان ترکی گیر افتاده بودیم بین فارسها اون هم وسط استان فارس. خلاصه وقتی رفتم مدرسه اوضاع فارسیم خیط بود. توی عشایر یک معلم عشایری مامور میشد سر چادرها و به هر پنجتا پایه درس میداد و مردم بهش میگفتند آقای مدیر. مدرسه هم اسم نداشت و به اسم همین آقای مدیر شناخته میشد. مثلاً مدرسه آقای کمالی.
ما با همین ذهنیت اومدیم رفتیم مدرسه توی شهر که حالا یک مدیر داشت و چندین معلم. اسم مدرسه حافظ بود که از نظر من اسم همون مدیرمون بود. این طفلک فامیل ما که کلاس دوم بود و مثلا بزرگتر ما توی مدرسه چی کشید تا به ما تفهیم کنه باباجان حافظ اسم یکی دیگه بوده که خیلی وقته مُرده. ولی مگه تو کت ما میرفت که اسم یه مرُده رو گذاشته باشن روی مدرسۀ ما. تا اواسط سال تحصیلی ما شده بودیم دردسری برای این فامیل بیچاره با سوتیهای این شکلی که همشونو بخوام بگم پنجتا که هیچی پونصدتا هم کمه.

2- بنده در همون بدو تولد صاحب این pet ها بودم: یک نفر شتر، یک رأس اسب، یک رأس الاغ که بسی ضروری بود برای حمل بنده در موقع کوچ و چندتایی میش و بز.
طفلکی دختر و پسرمون که حالا دو سهتا ماهی گلمنگلی شده pet براشون.

3- یک سبیل گنده که هرچی هم از طول و عرضش کم کنی بازم از سبیل بابابزرگ خیلیها سبیلتر بود روی یک چهره سبزۀ سیر آفتابسوخته از همون روز اول دانشگاه خیلیها رو در مورد سن بنده دچار تناقض میکرد بدجور. بخصوص توی خوابگاه وقتی دوستای بچههای هم اتاقی سعی میکردن با سوالهای غیرمستقیم سن بنده رو بدونن دیگه سرگرمی ما جور بود. یک بار یکیشون وقتی دید مثل اینکه خودش سر کاره برگشت گفت آخه کسی که میاد برق شریف معلومه که پشت کنکوری نیست پس تو باید هجده سالت باشه. ولی اگه این سیبیله که تو با هجده سالت داری اون که بابا بزرگ من پشت لبش داره چیه پس؟
تبدیل دکور به ریش بزی و افزایش چشمگیر درصد موی سفید قضیه رو حسابی تعدیل کرده حالا دیگه.

4- درست روز دفاع پایننامه فوق لیسانس دیدم دارم آدما رو دوبله میبینم. خب گفتم خستگی و استرسه. فرداش که دیدم دیگه خیابونا رو هم دوبله میبینم فهمیدم به قول شیرازیا یه باکیم هست. آقای چشم پزشک که دلسوزانه گفت پسرم همین حالا برو سیتیاسکن و فردا نتیجه رو ببر پیش فلان پزشک مغز و اعصاب فهمیدم یعنی فاتحه. از اون روز تا یک هفته بعد که این هوا آزمایش هیچی نشون نداد تجربهای بود عالی از یک یقین صددرصد به مرگ حتمی. آخرش هم گفتن همش زیر یکی از عصبهای چشم چپت بوده که عشقش کشیده چند روز فلج بشه.

5- یکی از اقوام دانشجو که پیش دوستاش کفبینی یاد گرفته بود کف ما رو دید و گفت که سفر خارج که هیچی، داخل هم فقط چندتا سفر کوتاه . ما به این چیزا پاک بی اعتقادیم ولی خداییش پکر شدیم. گذشت تا ما دعوت شدیم برای مصاحبه بریم آلمان. تا لحظه پیاده شدن فکر میکردم یا هواپیما رو میدزدند یا ما رو راه نمیدن. بعدش هم که اومدیم آلمان ساکن شدیم اولین کاری که کردیم زدیم تو کار مسافرت طوری که حالا دیگه حوصله مسافرت ندارم. ولی هنوز هم میخوام در اولین فرصت چندتا سفر اساسی داخل ایران برم ته مطمئن بشم این فامیل ما احتمالا توی یک منفی اشتباه کرده.

من دوست داشتم همون صدوبیستوچهار هزار نفر رو پیشنهاد کردم دعوت کنم ولی حالا همین هفت نفر رو به نیت هفت شهر عشق وبلاگستان دعوت میکنیم. کلیه حقوق برای جایگزینی کسانی که شرکت نکنند محفوظ است.

عباس عبدی : تحلیل محلیل رو بیخیال. فقط به ما بگید اون پوست خربزه رو کی انداخت زیر پای چارتا دانشجوی زبونبسته.

شراگیم : با دوز پایین مقوله دوستدختر و خانم روانیپور لطفاً.

خانم روانیپور : آخه این چه کاریه با جوون مردم کردید ؟

کاپیتان حمید ، لیشام ، زهرا ، جوان خرمآبادی

باگ های یلدابازی

2006-12-23T13:47:00.000+01:00

راستش کاکاتون خیلی با خودش کلنجار رفت که اینو بنویسه یا ننویسه آخرش هم دید بهتره عین زمان بچگیها فال خوب یا بد بگیره. چشماشو بست، دستاشو اینجوری دو طرفش باز کرد بعد اونارو آااروم آورد جلو طرف هم تا انگشتای اشاره دوتا دستش عدل شاخ به شاخ شدن. یعنی اینکه خیلی خوبه برو دارمت. پس بریم:

این آقا سلمان ابولبشر اومده یه دسیسه هرمی برای شب یلدا راه انداخته که کمکم داره اسمش میشه یلدابازی یا یه همچین چیزی. یه چیزی مثل گلدکویست با این تفاوت که اونجا اونایی رو پرزنت میکنی که میخوای سرکیسهشون کنی اینجا بر عکس اونایی رو پرزنت میکنی که میخوای بهشون حالی داده باشی.
ولی این طرح ایشون چندتا باگ داره که کاکاتون بر ذمه خودش میدونه اینارو برای ثبت در تاریخ وبلاگستان فارسی اینجا گفته باشه. هرچی باشه کاکاتون از راه همین راه نون زن و بچهاش رو در میاره.

اول اینکه حالا چرا پنجتا ؟ مثلا دوازدهتا یا چهاردهتا چه ایرادی داره ؟ خارجیها گفتن پنجتا ؟ خب بگن. برای ما ایرانیا دوازده و چهارده و حتی صدوبیست و چهار هزارتا ثوابش کمتر از پنچتا نیست.

دوم اینکه مدل خارجی مناسبت خاصی نداره ولی مدل وطنی دو روز قبل از یلدا شروع شده و اسم یلدابازی به خودش گرفته. یلدا هم که گذشت. ضایع نیست آدم وسط تابستون دعوت بشه به یلدابازی؟

سوم اینکه مکانیسمی برای بازدهی صددرصد فرایند تعریف نشده. همپوشانی اسمهای پیشنهاد شده از طرف افراد باعث میشه ضریب تصاعد خیلی از پنج کمتر بشه. بعد از چند روز بازی بیمزه میشه چون اسمهای پیشنهاد شده اکثراً قبلا بازی کردن و ضریب نفوذ بازی به بخشهای ناشناختهتر وبلاگستان افت شدیدی میکنه. کمتر کسی هم چک میکنه ببینه اینایی رو که دعوت میکنه قبلا دعوت شدن یا بازی کردن یا نه.

چهارم اینکه عامل رفتار شرطی لحاظ نشده. مثلا اگه همه فکر کنند نیکآهنگ یک ابر وبلاگر هست یا هودر که گاو پیشونی سفیده رو حتما دیگران دعوت میکنن پس من دعوت نمیکنم اونوقت سر اینا بیکلاه میمونه. همه که مثل آقای مهرورزینژاد از رفیق فابریک شانس نمیارن.

پنجم اینکه فکر روحیه حساس ملت نشده هیچ. مثلا + و + دیگه احتمالاً داشتن لیست دوستای بیمرام رو تو ذهنشون سبکسنگین میکردن که خوشبختانه یکی دعوتشون کرده و خانوادهای را از نگرانی در آورده.

ششم اینکه فکر حیثیت تازهواردها عمرن نشده. آخه کسی که تازه هنوز دو ماه بیشتر نیست که مثلا وارد گود شده و هنوز در مرحله ذوقزده شدن از چهارتا کامنت از قدیمیترهاست رفیق فابریکش در وبلاگستان کجا بود که دعوتش کنه و از پیش در و همسایه کنفت شدن نجاتش بده؟ حسی که به آدم دست میده در این شرایط، کم و بیش شبیه اینه که یک وبلاگر بره خونه خانم روانیپور و ...

ولی خداوکیلی کلی حال و هوای وبلاگستان عوض شده با این کار. از دیروز آی خندیدم آی خندیدم. حالا دیگه باید برم کمک عیال بچهها رو حموم کنیم. آخه اومده اینجا رو پیدا کرده و تهدید کرده یه وقت میآد کامنت میذاره که آی ملت این بابا به جای اینکه بچههاشو ببره حموم نشسته به وبلاگخونی. نه که خود ایشون کم وبلاگ میخونه.

سفرنامه شتابزده بحرین

2006-12-22T23:50:00.000+01:00

سه هفته پیش بحرین بودم و برگشتنی این متن رو شروع کردم که با این سرعت تایپ فارسی که کاکاتون داره کم مونده بود مشمول مرور زمان بشه که دلم نیومد و به هر جون کندنی بود جمع و جورش کردم. قابل شما رو نداره.
همان شب اول که رسیدم اونجا بارندگی شده بود و عملاً رفت و آمد پیاده مختل شده بود. اولین چیزی که جلب نظر میکرد رشد شتابزده بود. هر کجا نگاه میکردی ساختمانسازی در جریان بود ولی از چیزی به نام خیابان تقریباً خبری نبود.
میشه گفت کل بحرین در همون شهر منامه خلاصه میشه. یک اتوبان در ساحل شمالی کشیده شده که در ساعات خلوت با ده دقیقه رانندگی میشه از این شرق تا غرب را طی کرد.
دو تا اتوبان شمالی و جنوبی هم هست که هر دوتا شمال رو به دانشکاه و مجموعۀ فرمول یک در مرکز جزیره وصل میکنن. یک بار که من مسیر اتوبان رو اشتباهی رفتم در کمتر از ده دقیقه خودم رو در حوالی دانشگاه دیدم که در مرکز جزیره واقع شده. یعنی با ده دقیقه رانندگی دیگه میرسیدم ساحل جنوبی. روز اول هم که توی شهر گم شدم ایکی ثانیه از روی نقشه راه خود رو پیدا کردم. یه چیزی شبیه این که بخوای از خانیآباد بری لویزان.
اینجا هم مثل دوبی دارن با خاکریزی در دریا جزیره رو گسترش میدن. بخصوص در شمال اتوبان ساحلی با این کار چندین آسمانخراش در حال ساخت بود.
فردای روزی که من رسیدم اونجا انتخابات بود. از شعارهای انتخاباتی میشد فهمید که بابا بیخیال! البته ندیدم کسی بخواد مشکلات رو شکلات کنه. جالبترین خبر بعد از اعلام نتابج این بود که برای اولین بار در بحرین و همینطور کل کشورهای GCC یک زن هم انتخاب شده بود. این خانم از حوزه حوار انتخاب شده بود. حوار یک جزیره چسبیده به قطره ولی متعلق به‏ بحرین. ظاهراً این خانم تنها کاندیدای اونجا بوده. دو تا رقیب داشته که انصراف داده بودند. ایشون خودش که معتقد بود خیلی برای این کار زحمت کشیده و برنامهریزی کرده. ولی یک خانم دیگه که اسم و رسمی در فعالیتهای حقوق بشر و حقوق زنان داشت توی یک مجله گفته بود که برعکس این یک کار برنامهریزی شده و نمایشی بوده و قدمی به پیش برای حقوق زنان نیست. خب استدلالش هم این بود که اولاً اون جزیره دور افتاده تقریبا خالی از سکنه هست و فقط آخر هفتهها مردم برای وقتگذرونی میرن اونجا بعدش هم اینکه معلوم نیست رقبای مرد ایشون چرا انصراف دادن. والا ما هم پیش خودمون کلاهمونو قاضی کردیم دیدیم ایشون پر بیراه نمیگه.
یک بحث دیگه که اون روزا در مورد بحرین راه افتاده بود قضیه گوگلارث بود. اتفاقاً توی روزنامه فایننشالتایمز که در هواپیما دیدم یک مطلب بود در همین مورد. مسئولین بحرینی معتقد بودند حریم خصوصی خونهها و قابقهای مردم چیز شده. میدونید که بعضی مردم بعضی وقتا خیلی برابرترند. جالبترین قسمت ماجرا این بود که یک وبلاگنویس تقریباً نقش لیدر این حرکتها رو پیدا کرده بود.

از اوایل امسال بحرین و قطر و امارات روز شنبه را به جای پنجشنبه کردهاند روز تعطیل. این کار بخصوص برای بحرین خیلی خوب شده چون در عربستان هنوز هم پنجشنبه تعطیله و خب عربستانیها که هنوز سینما هم ندارند چه رسد به فسق و فجورهای اساسیتر از چهارشنبه عصر سر و کلهشون پیدا میشه برای خرید و فسق و فجور و اینا. بین عربستان و بحرین با پل شاهفهد راه زمینی کشیده شده آخه. قراره تا چند سال دیکه پل بین قطر و بحرین هم راهاندازی بشه. روی این یکی قراره خط آهن هم کار بذارن.
تفاوت درآمد و سطح زندگی همه جا بوضوح دیده میشه. برای کسی که مثلاً از جایی مثل آلمان میره اونجا این مسئله تکان دهنده است. هیچ کجای آلمان در یک خیابان نه این همه Lexus یک جا میشه دید نه یکی از این کامیونهای شبیه ریوهای ارتشی پر از کارگرهای ساختمانی که مثل گوسفند جابجا میشن. حقوق این کارگرها بین صدوپنجاه تا دویستوپنجاه یورو هست در حالی که حقوق و مزایای یک مهندس به خصوص با تجربه کاری از آمریکا و اروپا کمتر از چهار هزار یورو نیست.
به خاطر نیروی کار ارزان مواد غذایی و خدمات خیلی ارزونه طوری که من با یک حساب سر انگشتی دیدم در خیلی از موارد تفاوتی با تهران نداره. اجاره مسکن بالاست ولی معمولا هزینه مسکن در بستۀ مزایای مشاغل پدرمادردار لحاظ میشه.
رانندگی یک مصیبت عظمی است و آخر هفتهها که عربستانیهای مست و پاتیل میان توی خیابون دیگه هیچی.

دستآورد حقیر: در کنار یک کار خوب که اگر مثلاً سه سال پیش از این که اینقدر به اینجا دلبسته و وابسته نشده بودیم بهم پیشنهاد میشد حتماً قبول میکردم یک دوست بیغلوغش پیدا کردم با یک خانوادۀ دوستداشتنی. البته که این کم دستآوردی نیست توی این دوره زمونه.

افزودنیها:
_ کشور به این کوچکی چه واحد پول بزرگی داره. هر دینار بحرین کمی بیشتر از دو یورو.
_ اونورا گذرتون افتاد بازار بزرگ طلافروشها نزدیک بابالبحرین حتما سر بزنید حتی اگه مثل حقیر با جیب خالی و بی قصد و غرض برید. تنوع خوبیه.
_ مساحت فرودگاه شاهفهد در همان نزدیکیها ازمساحت بحرین بیشتره. خنده داره، نه؟
_ اسم ایرانی جزیره میشماهی هست -با شاهماهی، تریدمارک خانم گوگوش اشتباه نشه- که به نظر من خیلی قشنگه. حیف شد میشماهی از از دست معمار بزرگ دروازههای تمدن بزرگ لیز خورد رفت که رفت.

2006-12-21T00:08:00.000+01:00

اگر مطمئنید که زبونم لال هنوز به هیچ کدوم از این اعتیادها یا شاید هم مرضها دچار نشدین پیشنهاد میشود اینها را فرو نگذارید که موجب خسران است:

این آقا که کم مینویسد ولی آما خوب مینویسد.

این پسر که یک پست مینویسه یک هفته کامنت جمع میکنه.

معجونهای آشپزباشی که در فرانسه تولید میشه ولی همه جا مشتری داره.

سریال عشق کاپیتان حمید

و
این هم هدیه شب یلدای شما از آنسوی دیوار

تولد قیزلر و قرهکاکا

2006-12-15T00:44:00.000+01:00

شش سال پیش در روزی مثل امروز دختر نازنین ما که حالا قیزلر خوشگل بابا و مامان شده در بیمارستان تهرانکلینیک بدنیا اومد و با خودش دنیایی از شور و حرارت رو به کاشانۀ ما آورد. امروز با قیزلر خودم رفتیم مدرسه که خانم مدیر مدرسه ازش تست بگیره. نگرانی بابا از این که به خاطر فارسی حرف زدن توی خونه آلمانی قیزلرش خیلی خوب نباشه یک دقیقه بیشتر دوام نیاورد. قیزلرم یه نقاشی هم برای خانم مدیر کشید با یه خورشید به این گندگی اون گوشۀ بالا.
تاریخ تولد قیزلر با داداش جونش که حالا دیگه قرهکاکای بابا شده فقط سه روزه. 27 آذر هم تولد این وروجک عظمی هستش.قیزلر خوشگلم و قرهکاکای نازنینم تولدتون مبارک.

انتخابات

2006-12-14T23:20:00.000+01:00

راستش انتخابات را از نزدیک دنبال نمیکنم. شاید یکی از دلایل اصلیاش سرخوردگی ناشی از انتخابات ریاست جمهوری باشه. تحلیل تقلب در اون انتخابات هیچوقت برای من قابل قبول نبوده ولی تحلیل هر بسیجی ده رای چرا. این تحلیل با خصلت فرصتطلبی و خوشخیالی مردم ما همخوانی بیشتری داره. چه تضمینی هست که این روش باز هم جواب نده؟
ولی امروز یک اتفاق به من ثابت کرد که در هر حال شرکت کردن از شرکت نکردن خیلی بهتره.
در شرکت ما هرسال یک دیالوگ برگذار میشه به این شکل که افراد باید به تعدادی سوال در مورد عملکرد شرکت، مدیران، میزان رضایت و الخ به صورت ناشناس جواب بدن. نتییجه بخصوص در مورد عملکرد مدیریت معیار مهمی هست و با سالهای قبل مقایسه میشه.
من و خیلی از همکارها بخصوص در بخش ما اصلا در این دیالوگ شرکت نکردیم با این استدلال که حتی از قیافۀ این رئیس جدید شرکت هم خوشمون نمیاد. (بین بابا قیافهاش و رفتارش خیلی شبیه افسرهای نازی هست که آدم توی فیلمها میبینه). نتیجه چی شد ؟ تعداد شرکت کننده کمتر بود ولی در عوض نبود نظرات ما از تیزی گزارش خیلی کم کرده بود.
خب ما شاید بگیم تصمیم گرفتبم دیر یا زود از این شرکت بریم پس به ما چه. آدم ولی حتی وقتی از کشورش میره نمیتونه بگه به من چه. تازه دلنگرانیهای آدم بیشتر هم میشه.
معروفه که بعد از کودتای 28 مرداد اساتید دانشگاه تهران در یک اعلامیۀ دستجمعی حمایت خود از نهضت ملی اعلام کردند. دکتر ریاضی رئیس دانشگاه از مهندس بازرگان بازخواست کرد که این چه کاری بود در این شرایط. مهندس بازرگان جواب میده که نمیخواد پسر کوچکش وقتی بزرگ شد بگه چه پدر پفیوزی داشته که در اون شرایط دست رو دست گذاشته.

حسادت، سرعت تکنولوژی و باقی قضایا

2006-12-13T23:45:00.000+01:00

آقا انصافاً باید اعتراف کنم به دوتا چیز حسودیم میشه.
اولی که شاید خندهدار باشه این ساک و چمدونهای راحت و شیکه که دست مردم توی فرودگاه میبینم که چقدر باهاش راحت اینور و اونور میرن. این دفعه که دسته ترولی ساکم از همون در خونه در رفت و مجور بودم تقریباً کولش کنم که دیگه داشتم از حسادت دق میکردم.
دومی که هیچ هم خندهدار نیست این بروبچههایی هستند که چند سالی از نسل ما جوونتر بودند و وقتی رفتند دانشگاه که اینترنت و این مقولات حکم یهقلدوقل داشت. این بچهها شاید باورشون نشه که چند سال قبل از اونا برای یک تکلیف درسی مثلاً فرض کنید محاسبۀ Sin(x) با کمک سری تیلور باید یک بسته کارت پانچ میزدی زیر بغل میرفتی یه جایی به اسم اتاق پانچ، برای هر خط برنامه یک کارت پانچ میکردی، کارتها را با دقت به ترتیب میچیدی و کارت شناسۀ خودت رو روی اونا میذاشتی و تحویل میدادی برای پردازش (یا Error گیری اگرError داشت که معمولاً داشت) که با سرورهای گندۀIBM انجام میشد. حالگیری وقتی بود که مثلاً ماشین پانچ یکی از سوراخها رو نمیزد و عصر فردای اون روز شما تازه متوجه میشدید کل زحمت اون روز شما هدر رفته. این فرایند Error گیری شاید چندبار تکرار میشد تا مثلاً شما نهایتاً پیروزمندانه سینوس 30 درجه رو حساب کنید.
خب، حالا ما حق داریم حسودی کنیم یا نه؟
برای اینکه خیلی هم غر نزده باشم بگم که این بساط کارت پانچ بازی خیلی زود با موج رواج PC جمع شد. اواخر لیسانس دیگه دانشکدهها کلی کامپیوتر داشتند ولی هنوز از اینترنت خبری نبود.
ظاهراً موج اینترنت هم منتظر بود دورۀ فوقلیسانس ما تموم بشه. درحالی که من اواخر سال اول فوقلیسانس کامپیوتر خریدم ولی اولین بار که چشمم به جمال اینترنت روشن شد تقریباً مصادف با زمان فارغالتحصیلیم بود و اولین اکانت ایمیل رو بعد از فراغت از تحصیل ساختم.

پ.ن 1: اون ماشینهای کارت پانچ باید چیزای بامزهای باشن برای موزۀ تاریخ کامپیوتر.
پ.ن 2: چقدر گرون بود لامصب کامپیوتر اونوقتها. برای یک 486 با 800 مگابایت هارددیسک من تقریباً هفت برابر حقوق ماهیانهام رو دادم. یکی از بچههایی که اینجا رو میخونه یکی از چندین نفری بود که ازش پول قرض گرفتم به این خاطر. راستی مرسی احمدجان.

ـ نه چندان بیربط.

بالاترین٬ بلاگر بتا و من ناوارد

2006-12-11T15:05:00.000+01:00

چند روز پیش می خواستم امکان لینک دهی با بالاترین را ( با کمک این کدی که توی بالاترین پیشنهاد شده ) توی بلاگر بتا به وبلاگم اضافه کنم ولی به مشکل جالبی برخوردم: بعد از این کار تمام بدنه وبلاگ ناپدید می شد! بعد از سعی و خطای فراوان که به جایی نرسید با مهدی ژرف تماس گرفتم و ایشون قول داد ببینه مشکل از کجاست. ولی ما هم دست از سعی و خطا بر نداشتیم و بالاخره هم نتیجه داد. کاری که من کردم این بود که این علامت های + را با فاصله جدا کردم. اطلاعات بنده از XML در حد ۲۷۳- درجه سانتیگراد است ولی فکر می کنم این مشکل از خود بلاگر بتا باشه نه از این کد بالاترین. منتظر بمونیم ببینم مهدی چی جواب میده.

کفه ترازو

2006-12-09T16:00:00.000+01:00

این چند روزه با بررسی هایی که کردیم کفه ترازو به نفع ماندن سنگین شده.
چه سنگ کیلوهایی استفاده شد باشه بعدا.
راجع به قانون مهاجرت و چم و خمش هم بعدا که اوضاع ذهنی بهتر بود می نویسم.
این رفقایی که نظر میدن یک زحمتی بکشن و اونایی که از آشنایان دیرین هستن به ما یک ندایی بدن که کدوم نظر مال کیه.
خب، حدس میشه زد ولی بهتره آدم بدونه. مثلا این نظری که به انگلیسی نوشته شده باید مال این رفیق ما از طرفای تکزاس باشه ولی اون یکی که پینگلیش نوشته شده باید از یکی از بچه های هم ولایتی باشه ولی کدوم یکی من نمیدونم. خلاصه دمتون گرم، عمده حس کامنت مال اینه که بدونی کی اون رو نوشته.
تا بعد.

ماندن یا رفتن

2006-12-06T23:17:00.000+01:00

تمام انرژی این چند روز ما فقط صرف این معمای ماندن یا رفتن شده. جیب خالی تشویق به رفتن میکنه ولی یک حس مرموز تشویق به ماندن. خودم هم درست نمی شناسم جوانب این حس رو. شاید دغدغه آینده بچه ها باشه، شاید هم این کار رو در این شرایط نوعی عقب نشینی می دونم. جالبتر از همه توصیه دوستان هست که میگن خب حالا خوب فکرهاتون رو بکنید بعد تصمیم بگیرید. بابا جان، والله ما فکر می کنیم ولی به جایی نمی رسیم. چقدر خوب بود اینجا یکی از این وبلاگ های پرخواننده بود این روزها. اقلا کلی آدم نظر میدادند از برآیندش آدم به یک نتیجه ای میرسید. حالا از این معدود رفقایی که اینجا رو می خونن هم هیچ ندایی در نمیاد . به نظر میاد همه بدجوری گرفتار به قول شاملو غم نانیم.

سوال از خودمون

2006-12-04T19:55:00.000+01:00

اینجا بد جوری خاک گرفته. لپ تاپم رو با خودم نبرده بودم و چقدر حیف شد. کافه استارباکس همچین بغل دست هتل بود. برای اولین بار بود که به یک کشور عربی سفر می کردم. چشم این نیم فاصله رو درستش می کنم.
بحرین واقعا یک مینی کشوره. در مورد اون بعدا بیشتر می نویسم.
فعلا یک قرارداد خوب کاری برای اونجا از یک آدم خیلی باحال توی کیفم دارم. فردا هم باید با این تن خسته برونم تا این شهر نسبتا همسایه برای یک مصاحبه دیگه.
از روزی که اومدیم اینجا تا حالا که پنج شش سال میشه هیچوقت داشتن یک پاسپورت اروپایی برام جذابیت خاصی نداشته. حتی اون چند بار که ماموریت فوری به جاهایی مثل ایرلند رو نتونستم برم و همکارهای اینجایی به جام رفتن هیچ مهم نبود. ولی حالا که این احتمال هست که از اینجا بریم بایک سوال جدی مواجه هستیم:
آیا ما حق داریم بچه ها رو از داشتن یک پاسپورت اروپایی که شاید در آینده اونا خیلی تاثیر داشته باشه محروم کنیم؟ آیاوقتی اونا بزرگ شدند استدلال های ما برای این کار اونا رو قانع خواهد کرد یا برعکس فاصله اونا رو با چیزایی که ما دوست داریم اونا به عنوان ارزش های ملی یا فرهنگی یا قومی ما بپذیرند بیشتر میکنه؟
آیا این نوعی خودخواهی نیست که ما بگیم بله بنده ملیت ایرانی خودم روبا هزارتا ملیت اروپایی و آمریکایی طاق نمی زنم؟
من و نازلار خودمون که توی این استدلال رگه های پررنگ یک نژادپرستی خاص رو می بینیم. اصلا من خیلی وقت ها فکر می کنم ما وقتی می خواهیم مثلا حرفای وطن دوستانه بزنیم عملا به همه دنیا توهین می کنیم. درست مثل این آدمایی تو یک مثلا مهمونی جوری از اصل و نسب خودشون حرف می زنند انگار که دیگرانی که اونجا نشستن مثلا از زیر بته در اومدن.
آیا ما خودمون به شکل جدی به این موضوع فکر کردیم که کجای این کار ایراد داره؟ چرا ما باید به این کار حتی به شکل یک کار زشت مثل وطن فروشی نگاه کنیم؟ مرز بین دنیای فکری امروز ما و دنیای فکری فردای بچه های ما کجاست؟ ما چقدر حق داریم به دنیای اونها دست درازی کنیم؟ اصلا ما چقدر مواظبیم که کدام کار ما به نوعی دست درازی به دنیای بچه هاست؟

این نوشته اصلا اون چیری که من می خواستم نشد. این تایپ فارسی با کیبردی که روش حروف فارسی نیست هم شده مصیبتی. آخه چسبوندن برچسب فارسی به کلاس ما بر می خوره. نکردم از بحرین یکی از این تپ تاپ های با کیبرد عربی بخرم. راستش پولش هم نبود.
در هر حال ما که از فکر کردن به این وضعیف خاصی که پیش اومده فقط سردرد گرفتیم. شاید اونی که از بیرون به این قضیه نگاه کنه بهتر بتونه نظر بده.

2006-11-25T00:00:00.000+01:00

فقط اومدم بگم یه هفته ای نیستم. نمیدونم اونجایی که میرم چقدر به اینترنت با امکانات تایپ فارسی دسترسی داشته باشم.
Du musst mutig bleiben.

2006-11-24T23:13:00.000+01:00

آقا تا یادم نرفته بگم که در پست قبلی ما از سایت حقوقی دادخواهی و ویکی سورس بعنوان منبع استفاده کردیم.
این سایت ویکی سورس دمش اساسی گرمه.

2006-11-24T19:32:00.000+01:00

Ich will Deutschland dienen.

این شعار خانم آنگلا مرکل در دوران انتخابات بود.

این هم سوگند ریاست جمهوری آلمان است. صدراعظم و وزرا هم باید همین سوگند را ادا کنند:

"سوگند ياد مي كنم كه به جان و دل مساعي خود را براي بهبود حال مردم آلمان و تقويت منافع آنها و ممانعت از هر گونه لطمه اي نسبت به آن و حفظ و دفاع از قانون اساسي و قوانين فدراسيون مصرف كنم و با علاقه اي وجداني تكاليفم را انجام دهم و نسبت به همه عادل باشم . با عنايت خداوند متعال."

سوگند را بدون رعايت آداب مذهبي نيز مي توان ادا كرد.

این هم متن سوگند ریاست جمهوری ایران است:

"من به عنوان رییس جمهور در پیشگاه قرآن کریم و در برابر ملت ایران به خداوند قادر متعال سوگند یاد می‌کنم که پاسدار مذهب رسمی و نظام جمهوری اسلامی و قانون اساسی کشور باشم و همه استعداد و صلاحیت خویش را در راه ایفای مسوولیتهایی که بر عهده‏ گرفته‏ام به کار گیرم و خود را وقف خدمت به مردم و اعتلای کشور، ترویج دین و اخلاق، پشتیبانی از حق و گسترش عدالت سازم و از هر گونه خودکامگی بپرهیزم و از آزادی و حرمت اشخاص و حقوقی که قانون اساسی برای ملت شناخته است حمایت کنم. در حراست از مرزها و استقلال سیاسی و اقتصادی و فرهنگی کشور از هیچ اقدامی دریغ نورزم و با استعانت از خداوند و پیروی از پیامبر اسلام و اإمه اطهار علیهم‏السلام قدرتی را که ملت به عنوان امانتی مقدس به من سپرده است همچون امینی پارسا و فداکار نگاهدار باشم و آن را به منتخب ملت پس از خود بسپارم."

گزارش

2006-11-24T00:14:00.000+01:00

ـ مشکل نقطه گذاری حل شد رفت پی کارش. ایجا بزودی سه (بلکه هم بیشتر) ستونه خواهد شد.

ـ انتری که لوطیش مرده بود را می توانید اینجا بخوانید. لینک از چای داغ.

ـ به فرموده فلیکر و به نقل از یک پزشک بنده محبوب ترین دوربین و موبیایل روز را دارا می باشم. حیف شد بازی افتخارنویسی تموم شد.

متفرقه

2006-11-23T00:52:00.000+01:00

ـ امشب که همش به تمپلت بازی گذشت، از فردا یک کم خودم رو واسه سفر هفته آینده آماده کنم. محض رضای خدا یکی از اینورا رد بشه و به ما بگه چیکار باید کرد تا این نقطه آخر پاگراف نره اول پاراگراف. کسی میدونه چه جوری میشه اینجا رو سه ستونی کرد ؟ دوزبانه نوشتن فعلا پیشکش.
ـ باید یک ایمیل به چندتا از بروبچز بزنم بگم بین اینجا رو بخونن تا مجبور نشدم اسم اون هنرپیشۀ معروف رو اینجا بنویسم.

ماست و خیار

2006-11-21T23:24:00.000+01:00

آقا آدم هر کاری کنه با این زبان آلمانی مشکلاتی داره. آخه این چه زبونیه که به هواپیما میگه ماشین، اونوقت به ماشین میگه اتو. به مشتری میگه ...ده یا به خداحافظی گلاب به روتون میگه چوس.
زبون عربی هم که با این ایهام در معانیش پاک گذاشته تو کاسۀ ملت. حالا این آقای مهاجرانی که بالاخره حاضر شد دست از سر پاپ و دلبر و ترسا و اینا ورداره گیر داده که زبون فارسی اله و بله. حالا حاج آقا مهاجرانی رو میشه یه جورایی بی خیال شد ولی این بابایی رو که پریشبا توی یه مسابقه آشپزی تو تلوزیون با تهیۀ ماست و خیار به عنوان یک غذای عربی اول شد عمراً اگر بشه. همچین هم ماست و خیار رو با لهجه فارسی می گفت که آدم دوست داشت ظرف ماست و خیار رو خالی کنه رو سر خود یارو آقاهه.

ذوق

2006-11-19T23:58:00.000+01:00

ـ هیچ فکر نمی کردم تو این سن و سال از چیزی اینجوری ذوق زده بشم. دیروز که اومدم دیدم پرگلک اولین کامنت رو پای مطلب قبلی گذاشته کلی ذوق زده شدم. بعدش گفتم یه شمارشگر هم واسه اینجا بذارم ببینم ملت میان اینورا هم ذوق کنم هم لر غیرت بشم جدی تر بنویسم.
ـ قدیما یه چیزی نوشته بودم در مورد این که چرا می خوام وبلاگ داشته باشم. یک کم جمع و جورش که کردم میذارمش اینجا.
ـ این رعایت نیم فاصله از اهم واجبات است. در اولین فرصت قبل از این که خوابگرد از اینورا رد بشه باید ردیفش کنم. مث این که با ویندوز آلمانی درد سرش زیاده.

حلال کن ما رو خواهر

2006-11-18T01:35:00.000+01:00

راستش دروغه اگه بگم وقت نمی شه. آدمی که کمتر روزی سی و چندتا وبلاگ رو خوندنش قضا نشه حتماً وقت واسه نوشتن دو تا خط مطلب هم داره. سوژه ؟ فت و فراون. همین چیزایی که هر روز حین دارت بازی بعد از ناهار از ملت میشنوی از توش ده تا سوژه در میاد.
راستش اولندش حرصم می گیره از این وضع تایپ فارسی خودم. دومندش هیچ هم دوست ندارم کیفیت رو فدای کمیت کنم و به بهانه مشکل با تایپ فارسی چیز بی سرو تهی اینجا بزارم. سومندش نمی خوام عیال از این فعل ذاله بو ببره. اونوقت دیگه اینجا نوشتن حالی نمیده. این یعنی اینکه الان عیال لالا تشریف دارن. چارمندش این که میخواستیم یک دستی به سر و گوش اینجا بکشیم قبل از اینکه کرکره رو کاملا بالا بکشیم.
ولی امروز این پست ایشون ما رو به نوشتن واداشت. موضوع از این قراره که این بخش ما رو دارن منتقل می کنن چین و خلاصه این روزا دور و بر ما پر از چینیه. ما که دیدیم این خواهر اسم مبارکش رو به چینی پابلیش کرده گفتیم حالا که این چینیا دارن کار ما رو ازمو ن می گیرن چرا ما از اونا استفاده بهینه مثلا در زمینه رمزگشایی از اسم وبلاگنویس های هموطن نکنیم. حلال کن ما رو خواهر. بعد اومدیم و این یکی مطلب رو هم که خوندیم دیگه عزم رو جزم کردیم که ای دل غافل پس ما دیگه پاک مرخصیم.

مزمزه

2006-10-10T23:47:00.000+02:00

نازلار امروز بعد از اینکه اومدیم خونه همش سردرد داشت. بچه ها می خوابند ولی نازلار میاد و همینجا روی کاناپه دراز می کشه. پسری چند بار بیدار میشه و گریه میکنه. کمتر از دو دقیقه نوازش کافیه که دوباره معصومانه خوابش ببره. و من این معصومیت رو آرام آرام زمزمه میکنم .

تمرین

2006-10-10T23:25:00.000+02:00

امروز جلسه هفتگی تیم طبق معمول سنوات اخیر در اتاق ما بود. وسط جلسه من دیدم یه email از این مدیرگروه سابقمون اومد که بعله ایشون بلاخره زاییدن. محض تمرین آلمانی در جوابش نوشتم:
Herzlichen Glückwunch. Das Leben ist herrlich und bunt mit Kinder.

Eureka !

2006-10-09T22:28:00.000+02:00

آقا ما این وبلاگ رواونوقتا که عهد و عیال رفته بودند ایران راه انداختیم و جون خودمون می خواستیم مرتب هم اینجا بنویسیم مثلا.
خب بعدش هم با اجازه بزرگترا پاشدیم یک ماه رفتیم ایران. بعدشم همگی با هم برگشتیم وهیچی دیگه نشون به اون نشون که چند روز پیش که خواستیم مثلا یه حالی به وبلاگمون بدیم دیدیم ای دل غافل وبلاگ پر! حالا هی بگید چرا به خودت میگی حواس جمع. آقا یه وبلاگ دیگه و یا علی. حالا امشب که بچه ها زودتر خوابیدند و عیال هم خسته بود و رفت خوابید نشستیم با این حواس پرت گرم گرفتیم و خلاصه دیدیم ای بابا اصلا اسم کاربری که ما باهاش این صاب مرده رو راه انداختیم یه چیز دیگه بوده. خب بازم دم این حواس گرم بابا. خب حالا که اینجا رو دوباره اورکا کردیم دیگه غیبت طولانی مدت اصلا صلاح نیست.

هوس

2006-07-10T19:33:00.000+02:00

آقا ما همینجوری هوس کردم یه پست بزنیم.

آلمان باخت

2006-07-05T00:40:00.000+02:00

خب بازی تموم شد. این همکار آلمانی دعوت کرده بود برم با اونا بازی رو ببینم. بنطرم حق ایتالیایی ها بود ببرن. آخه من دروازه بان ایتالیا رو تقریباًهیچ ندیدم. دیدن فک آویزون همکارایه آلمانی فردا هیچ حال نمیده. کاشکی آلمان می برد
برام جالب و آموزنده بود که این آلمانیایی که باهاشون فوتبال می دیدم هیچ بلد نبودن به بازیکن یا مربی یا اقلاً به زمین و زمان فحش بدن. فقط بلد بودن بگن حیف شد.
اینجا تو محلۀ ما کم و بیش همه آشنا بنظر میان. یا یکی از بن یا شوهر کارمند همین شرکت خودمونن یا بچه شون تو کیندرکارتن دختر ماست و الخ. ولی یه بابایی اونجا بود که من نمیشناختمش. این بابا اخلاقش خیلی شبیه ایرانیای بود. چونۀ گرمی داشت و لازم می دونست هرچی تازگیا دیده یا شدیده رو حتماً گفته باشه. تشویق گر حریفی هم بود ولی وقتی آلمان باخت فقط گفت حیف شد.

کامنت ها

2006-07-02T15:13:00.000+02:00

آخه این کامنت ها چرا درست نمیشن ؟

کامنت ؟

2006-07-01T20:30:00.000+02:00

من چرا کامنتم فعال نمیشه ؟ ها ؟

راه دراز

2006-07-01T00:32:00.000+02:00

حالا حالاها باید جون بکنی برادر. چند روزی فارسی نوشتن تمرین کن، با اچ تی ام ال ور برو، سماق هم نخور بینیم چی میشه.

درست شده

2006-06-29T22:32:00.000+02:00

بابا خلاف، این که درست شده. همین پست قبلی رو ببین. حالا به یقیۀ شکل و شمایل برسیم.

مشکل نقطه گذاری

2006-06-29T22:16:00.000+02:00

هنوز مشکل نقطه گذاری دارم. اگه فقط این جملۀ اولی رو پست می کردم نقطه می رفت اول جمله. اینجوری.

2006-06-28T23:18:00.000+02:00

این هم اولین لینک که قرعه اش به نام ایشون افتاد که در این و این پستش به دردم خورد

2006-06-28T21:38:00.000+02:00

خب، دندم نرم، باید شروع کنم فارسی تایپ کردن رو تمرین کنم

شروع

2006-06-28T20:44:00.000+02:00

سلام ما هم اومدیم